Bariloche - bergen, meren en `bed bugs`

Zoals jullie nu kunnen lezen, leven we nog, hoera! Het heeft meer dan een week geduurd voor we nog eens een verhaaltje op onze blog konden posten bij gebrek aan internet: ofwel was er geen internet beschikbaar in het hostel, ofwel werkte het internet niet, handig!

Dus nu hebben we heel wat in te halen, ik hoop maar dat we niets vergeten :-)

De eerste dag (Zondag) in Bariloche hebben we van de gelegenheid gebruik gemaakt om eens goed uit te slapen, 32 uur in de bus zitten is super vemoeiend! (nooit gedacht dat zitten zo vermoeiend kon zijn :p). Aangezien het `s ochtends prachtig weer was, besloten we om eerst de Cerro Companaro te bezoeken, vanwaar je een prachtig uitzicht hebt op Bariloche en omgeving. Het zou tot 1 van de 10 mooiste panorama`s ter wereld behoren, spannend! Daarna hadden we een fietstocht gepland om een paar andere mooie plaatsjes rond Bariloche te bezoeken, de zogenaamde `Circuito Chico`... ideaal om te mountainbiken. Zo zie je maar hoe sportief we hier zijn...

Rond de middag namen we dan de bus naar Cerro Companaro, maar onderweg sloeg het weer plotseling om en van de stralende zon bij vertrek was niets meer overgebleven.  Bij aankomst aan het panorama-punt begon het plots te regen, aaarghhh... We zijn dan toch nog met de zetellift naar boven gegaan (*bibber bibber*), maar van het prachtige uitzicht hebben we niet echt kunnen genieten. Door het slechte weer was het zicht beperkt, maar toch was het de moeite waard... achteraf gezien hebben we te veel betaald voor de zetellift (gezien het slechte weer), een korting van 50% was zeker niet overdreven geweest! Maar kom, we zijn tenslotte toeristen die uitgebuit moeten worden :p

Terug beneden begon het steeds harder te regenen, maar toch besloten we om nog tot aan de mountainbike-shop te stappen (gelukkig maar een wandeling van 5 minuten). Daar aangekomen beseften we al gauw dat mountainbiken onmogelijk zou zijn: regen, een harde wind en vooral koud! Volgens de eigenaar van de winkel was dit Patagonisch weer op zijn best, of ja, op zijn slechtst (4 seizoenen op 1 dag!). Gelukkig konden we de fietstocht verplaatsen naar een andere dag. Samen met twee andere Eric en Derek (twee backpackers die we op de bus naar Bariloche ontmoet hebben en in hetzelfde hostel verbleven) namen we dan de bus terug naar Bariloche. De rest van de middag hebben we gewoon in het hostel doorgebracht: lezen, wat internetten, socializen met Eric (Australie), Derek (US), Natasha en Glenn (Ierland)! Deze vier backpackers hebben we leren kennen op de busrit van El Calafate naar Bariloche. Het begon met het uitdelen van eten op de bus en niet veel later waren we allemaal aan het vertellen over onze reiservaringen (vooral van de leuke busreizen). Uiteindelijk kwamen we dan ook nog eens allemaal in hetzelfde hostel terecht, een aangename verrassing! We besloten om met zen allen een auto te huren om zo de 7-meren-route te verkennen, een veel goedkopere oplossing in vergelijking met een voorgekauwde excursie.

's Avonds hebben we dan in het hostel gegeten (in de prijs inbegrepen!) en daarna met Eric, Derek, Glenn en Natasha wat pintjes gedronken in het hostel en daarna nog een bezoekje gebracht aan de plaatselijke Irish Pub. Echt Irish kon je de pub niet noemen (zeker niet als je met twee rasechte Ieren op stap bent) en als klap op de vuurpijl konden we niet eens Iers bier drinken en was de Irish Coffee heel slecht! Echt lang zijn we dus niet gebleven, maar het was wel gezellig.. tof om zoveel sympathieke mensen te leren kennen op zo`n korte tijd!

De volgende dag bij het ontbijt liet Sangita vol trots haar armen vol met muggenbeten zien... of ze dacht toch dat het muggenbeten waren. Tot Derek de beten op haar armen zag en doodleuk verkondigde dat we met een 'bed bugs' (wandluizen) probleem zaten. Voor meer informatie over deze leuke beestjes, zie griezelige foto's op het internet. Het zijn piepkleine beestjes die in matrassen, houtspleten, ... kunnen nestelen en zich voeden met mensenbloed (griezelig). Bovendien houden ze zich ook schuil in je kleren, dus de enige manier om van dit probleem verlost te worden, was ALLES naar de wasserij te brengen, zowel die van mij als van Sangita. Die dag hebben we dus niets kunnen doen, behalve lezen in onze zwemkledij en wachten tot 21h 's avonds om onze kleren terug te krijgen. Een dure grap, maar wel noodzakelijk. Zelfs ons slaapzakken moesten eraan geloven. We waren dan ook dolblij toen we onze normale kleren weer konden aantrekken (het kriebelde wel nog overal), maar het probleem was zo wel opgelost en na een paar dagen waren alle beten (een stuk of 100) op Sangita haar lichaam verdwenen, OEF! Blijkbaar is dit een vaak terugkomend probleem bij reizigers.

Die dag was het gelukkig ook heel slecht weer (sneeuw!), dus hebben we niet echt iets gemist.

Dinsdag zijn we dan op avontuur gegaan: zelf met de auto de 7-meren-route ontdekken, samen met de hele bende! Om 9u gingen we eerst de auto halen, de laatste papieren in orde brengen en tegen 9.30 zaten we allemaal in de auto (Renault Kangoo, getuned om met 6 passagiers rond te kunnen rijden :p). Ik had de eer om als eerste voor chauffeur te mogen spelen. De eerste stop was aan het Nahuel Huapi-meer, zo'n 100km lang. Iets verderop moesten we reis verderzetten over niet-geasfalteerde wegen vol putten, een heel aparte ervaring. Meer dan 60km/h kan je op deze wegen niet rijden, maar je krijgt wel een echt off-road gevoel. Tijd voor een eerste stop in Villa Agostura, met een opnieuw een prachtig uitzicht over het meer en de bergen (dit zinnetje zal nog vaker terugkeren :p). Daarna kwamen we aan 'lago espejo' (spiegelmeer), waarin het landschap rond het meer als het ware weerspiegeld werd, schitterend!

De andere meren op deze route waren Correntoso, Rucamalen, Portezuelo, Villarino, Falkner, Hermoso en Meliquina. Af en toe werd de ophanging van de auto zwaar op de proef gesteld als we tot aan de oevers van een meer wouden rijden. Er waren wel kleine parkings naast de (al dan niet geasfalteerde) weg, maar vaak kon je dan enkel foto's nemen vanop afstand. En we zouden geen echte avonturiers zijn als we niet de 'backroads' zouden opzoeken om zo mooi mogelijke foto's te maken. Onderweg werd er veel afgelachen (af en toe op de kap van de vegetariers als we koeien/kalfjes tegenkwamen) en veel gebabbeld over reizen, het leven en ook over allerlei nonsens-onderwerpen. Zelfs de stiltes onderweg waren aangenaam, 1 groep mensen met ongeveer dezelfde mentaliteit, zalig!

Naarmate we dichter bij San Martin de los Andes kwamen (ongeveer het einde van de 7-meren-route), begon de honger ons toch wel parten te spelen (het was al bijna 18h en we hadden enkel ontbeten!). De afdaling naar San Martin was adembenemend, maar het eten in de Irish Pub (jawel, nog 1, dit keer een echte... ongeveer) was zo mogelijk nog beter. Daarna was het tijd om via de beruchte/beroemde Routa 40 terug te keren naar Bariloche. Het laatste deel van de reis reden we in het donker (ondertussen had Natasha het stuur overgenomen) en de sterrenhemel die we te zien kregen was niet in woorden te beschrijven. We zijn zelfs gestopt langs de weg om een tiental minuten naar de sterren te kijken (stiekem hopend op een vallende ster...  totaal aantal vallende sterren: 0). Rond 22h kwamen we dan moe maar tevreden in het hotel aan. 's Avonds nog een filmpje gekeken en ik ben dan nog wat blijven hangen in de lobby met Glenn en nog iemand (naam vergeten!) en Sangita is gaan slapen. Een stuk of wat pinten later kroop ik dan ook in mijn bedje.

Jammer genoeg moesten ik en Sangita de volgende dag vroeg opstaan om de auto terug naar het verhuurkantoor te brengen. Voor Sangita geen probleem, voor mij een iets groter probleem :) Maar wie pinten kan drinken, moet ook kunnen opstaan. Dus na heel wat geklaag ben ik dan toch uit mijn bed geraakt en waren we op tijd om de auto terug binnen te brengen. De paar extra barsten in de voorruit had de verhuur-kerel gelukkig niet gezien :p


's Middags hadden we onze mountainbike tocht gepland. Sangita voelde zich echter niet zo goed en dus ben ik samen met Erik en Derek de 'Circuito Chico' gaan verkennen. De tocht begon al meteen met een venijnige klim van ongeveer 2km, pijnlijk! Met veel gehijg en gevloek is het ons dan toch gelukt om zonder af te stappen boven te komen. Daar werden we wel beloond met een prachtig uitzicht over, u raadt het al, nog een meer of twee :) Het voordeel van een stijle klim is natuurlijk de stijle afdaling die erop volgt. Helaas werd deze afdaling opnieuw gevolgd door een klim en dat was ook het verhaal van de volgende 25km, dus helemaal niet zo gemakkelijk als de hostel-medewerkers ons hadden verteld. Maar kom, stoere mannen klagen niet en met de nodige foto-pauzes onderweg is het ons dan toch gelukt om het hele circuit af te leggen. De laatste stop was nog de beste: in hotel Llao Llao, het meest luxueuze hotel in de omgeving van Bariloche. Bijna waren we niet voorbij de security geraakt, maar uiteindelijk mochten we toch binnen om een glas te drinken. De eerste minuten voelden we ons absoluut niet op ons gemak in onze nogal sjofele fiets-outfit. De inrichting was zo luxueus, niet normaal. En volgens mij was er meer personeel in het hotel aanwezig (4 om de deuren open te doen, stel u voor) dan dat er gasten in het hotel verbleven. Maar na een tijdje voelden we ons al een stuk beter en konden we een half uur lang leven als goden in, uhm, Bariloche!


's Avonds nog in het hotel gegeten (het eten was vaak nogal povertjes, maar aangezien het in de prijs van de overnachting was inbegrepen, hebben we niet geklaagd) en een partijtje pool gespeeld met James, een Amerikaan die al een tijdje in Brazilie verblijft. Hij heeft ons een lijstje gegeven met plaatsen die we zeker moeten bezoeken en een 'things to do in Brasil' lijst. Een godsgeschenk, want Brazilie was voor ons de grote onbekende... nu niet meer dus! 

De volgende dag moesten we helaas afscheid nemen van Bariloche. Nog gauw wat boodschappen gedaan, lekkere groententaart gekocht en dan met de bus richting terminal, op naar Mendoza!!!


Meer over Mendoza in de volgende blog!


kus en knuffel

Filip en Sangita


Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer