Colonia del Sacramento... een reis terug in de tijd!

Ons vorige verhaal eindigde `s avonds in Montevideo. We zijn nog iets gaan eten in Don Pepperoni, een nogal vreemd Italiaans-Uruguayaans restaurant. Luide muziek (videoclips van live concerten op een reuzescherm) moest zogenaamd voor een gezellige sfeer zorgen. Helaas stond het computerprogrammaatje dat deze videoclips selecteerde nog niet volledig op punt, waardoor om de vijf videoclips het hele systeem crashte (met het prachtige Windows opstartscherm tot gevolg). Ook aan het late uur waarop de Zuid-Amerikanen eten, moeten we nog wennen.
We zaten rond half acht aan tafel, maar dat was blijkbaar nog veel te vroeg. Ik koos voor een pizetta (de Zuid-Amerikaanse variant van pizza), maar de ovens stonden blijkbaar nog niet aan, dat deed de keuken pas rond acht uur. We moesten dus nog eventjes wachten op ons eten. Gelukkig stond er een mandje brood op tafel waarvan wij enthousiast begonnen te eten. Ze kwamen zelfs nog een tweede mandje brengen, wij dachten uit medelijden omdat we zo lang moesten wachten op ons eten. Sangita had een slaatje besteld, lekker, maar zonder dressing. Ze kreeg wel een bordje met daarop flesjes olie en azijn om zelf een soort vinaigrette te maken, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde. De pizza was lekker, ik moest zelfs nog twee stukken laten liggen (jawel, Filip die een pizza niet volledig opkrijgt!). Er stond ons nog wel een onaangename verrassing te wachten toen we de rekening gepresenteerd kregen: de twee broodmandjes die we aangeboden kregen, pronkten mooi op de rekening (dus geen sympathie voor die arme Europeanen!!). Daarna snel naar het hotel en ons bedje in.

De volgende dag namen we rond elf uur de bus naar `Tres Cruces` - de busterminal. Daar kochten we onze tickets naar Colonia del Sacramento. Drie uur later kwamen we aan in dit kleine, maar zeer gezellige dorpje. Bij aankomst gingen we natuurlijk eerst op zoek naar een slaapplaats. Na verschillende hostels gekeurd te hebben, kozen we voor Hostel Colonial. Nadat we ons geinstalleerd hadden, hebben we meteen het oude stadsgedeelte bezocht. Het is alsof je terugkeert in de tijd: oude koloniale huisjes, met de hand geplaveide straatjes, oude stadsmuren... prachtig. Er stond zelfs een mooie, gerestaureerde vuurtoren met een prachtig zicht over de stad en de rivier (alhoewel het meer op een zee lijkt). In de verte kon je zelfs Buenos Aires zien liggen. We hebben geprobeerd dat op foto vast te leggen, hopelijk is het een beetje gelukt. Het weer was bewolkt en winderig... heel winderig. Echt kustweer eigenlijk, wat het gevoel dat je aan zee zat nog meer versterkte.
Helemaal uitgewaaid besloten we om ons een beetje op te warmen in een lounge-cafeetje, gezellig bij de open haard. Ik koos voor een Margarita Blue en Sangita voor een Irish Coffee. Toen we onze bestelling kregen, merkten we onmiddellijk dat er iets niet klopte. Op de Irish Coffee zat geen slagroom, misschien gewoon een vergetelheid? Neen, ze wisten gewoon niet wat een Irish Coffee eigenlijk was. Ook de koffie was veel te straf. Vijf zakjes suiker en een pot slagroom later ging het toch nog behoorlijk gemakkelijk naar binnen. Hoog tijd om van de cocktail te proeven, mooi gepresenteerd met suiker op de rand van het glas... dacht ik... het bleek echter zout te zijn, een rare sensatie als je smaakpapillen eigenlijk suiker verwachten. Ik kon nog net de neiging bedwingen om alles weer uit te spuwen. Ook de laatste slok was behoorlijk walgelijk, het leek wel alsof ik zout water aan het drinken was. Maar bon, we zijn niet moeilijk en de sfeer was wel super (op een luidruchtige flipperkast na).

`s Avonds hebben we zelf ons potje gekookt: verse groentjes gekocht, wat pasta en tomatensaus erbij, een schelleke kaas er bovenop en het resultaat was heerlijk (en vooral goedkoop -  4 euro!!). Na een liter bier (Filip - ik had geen andere keus, zo verkopen ze de bierflesjes hier!! Trouwens, mamma, het was Zillertal-bier, echt waar!) was het hoog tijd om in bed te kruipen.

De volgende ochtend hebben we het vooral rustig aan gedaan: een beetje tv kijken, internet, lezen... kortom lekker lui zijn. Daar was ook een goede reden voor: het waaide nog harder dan de dag voordien en bovendien was het echt koud en regenachtig buiten. `s Middags besloten we dan toch dat hondeweer te trosteren en een `kleine wandeling`te maken. De bedoeling was om te voet naar het andere stadsgedeelte te wandelen (San Rafael en nog ietske) om daar de stierenarena en de oude pier te gaan bekijken. Op de heenweg hebben we er een leuke strandwandeling van gemaakt, maar op het einde duurde die wandeling toch net iets langer dan verwacht... en waar was die oude pier toch? Uiteindelijk was er geen strand meer om op te wandelen en zijn we teruggekeerd naar de `weg`maar nog steeds geen pier gezien... dachten we. Uiteindelijk bleek dat die `oude pier`gewoon 5 houten palen waren die we een kwartier geleden gepasseerd waren (we vroegen ons al af wat het nut was van die gammele dingen in het water). Een eerste ontgoocheling dus, maar kom, op naar de volgende bezienswaardigheid!
Ondertussen waren we verzeild geraakt op het domein van het Sheraton-hotel. Ik dacht in de verte de hippodroom te zien (een andere `interessante` bezienswaardigheid) en dacht: de snelste weg is gewoon rechtdoor. Helaas versperde een hek ons op het einde de weg en moesten we proberen via allerlei zandwegen terug naar de hoofdweg te stappen. Achteraf bleek dat ze op de plaats waar wij aan het wandelen waren een luxe resort wouden neerplanten, met bungalows, golfterrein,... kortom een mooi stukje natuur dat eraan moest geloven.
Terug op de hoofdweg aangekomen gingen we op zoek naar de oude stierenarena, volgens ons kaartje 1 van de highlights van San Rafael en nog iets... het dorpje zelf leek meer op een spookstadje: geen beweging op straat, alles gesloten en overal bordjes met te koop/te huur. Een sporadische auto/brommer was het enige dat erop wees dat er toch nog mensen woonden. De stierenarena zelf stond op instorten en mocht dus niet bezocht worden. Kort samengevat: veel gewandeld om niets te zien... en dan moesten we terugstappen ook! De strandwandeling zelf was wel super, het hoogtepunt van de dag! De weg terug was er eigenlijk een beetje te veel aan, ik denk dat we in totaal bijna 15km gestapt hebben. Dit is zo een beetje ons dagelijks gemiddelde aan het worden... sportieve vakantie dus!!

Ondertussen zijn we veilig en wel, en vooral moe terug aangekomen in ons hostel, waar we meteen een vuurtje gestookt hebben om ons op te warmen. Sangita zorgt met veel liefde voor het vuur, terwijl ik onze avonturen aan het neerpennen ben, afin, neertypen. Straks gaan we nog iets eten en dan snel naar bed, want morgen is het al heeeeel vroeg dag. Om 5.40 vertrekt onze bus naar Salto, waar we lekker gaan relaxen in de heetwaterbronnen.


Veel groetjes,
Filip en Sangita

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer