3 daagse rondreis door de Jalq’a vallei

Woensdag ochtend kwam Lorenza een half uur te laat toe aan ons hostel, dat begint al goed dachten wij… maar bleek dat heel de stad afgezet was voor de wielrenners van de Zuid-Amerikaanse spelen. We namen een taxi en probeerden toch zo dicht mogelijk bij de bus/vrachtwagen halte te komen. Wat niet evident was maar een vriendelijke agent en wat omwegen later was het dan toch gelukt.

Eenmaal daar aangekomen bleek er geen bus te zijn en zagen we de vrachtwagen waarmee we zouden reizen, de laadbak zat al vol met mensen! Eerst werd ons verteld dat de vrachtwagen pas om 12 uur zou vertrekken door de wielrenners in de stad. Gelukkig konden we na een klein half uur toch al vertrekken. Nog een kleine omweg via de parking van de luchthaven en we waren onderweg naar Chataquila.

We hadden weinig plaats in de overvolle laadbak en de weg was in erg slechte staat maar al bij al viel onze eerste reis per vrachtwagen goed mee. We waren de enigste toeristen en een paar nieuwsgierige (maar erg sympathieke) locals knoopten een gesprek met ons aan.

Na 2 uur rijden kwamen we aan in Chataquila, waar de wandeling richting de rotsschilderingen van Incamachay begon. Onze bagage dumpten we eerst achter wat stenen en daarna wandelden we langs prachtig landschappen. Al gauw kregen we de krater van Maragua te zien. De wandeling naar de rotsschilderingen ging heel vlot, het was dan ook voornamelijk bergaf. Tijdens de wandeling vertelde Lorenza ons over allerlei (gekke) gewoontes  in kleine bergdorpjes. Bijna aangekomen bij de rotsschilderingen van Incamachay werden we begeleid door een jong tienermeisje (die spijtig genoeg niet naar school gaat) en eenmaal aangekomen hebben we lekker geluncht onder de rotsschilderingen. De rotsschilderingen waren indrukwekkend maar het waren er toch iets minder dan verwacht. Daarna zijn we ook nog naar de rotsschilderingen van Pucamachay gegaan. We namen een short-cut en moesten via een heel stijle rotswand (ja mama zonder beveiliging) en erg smalle weggetjes langs diepe afgronden naar boven klimmen. Maar zoals je kan lezen, zijn we nog levend en wel onze blog aan het bijschrijven ;) Deze rotsschilderingen waren heel anders en minder goed bewaard omdat ze heel wat ouder zijn. Hoe oud beide rotsschilderingen zijn weet men niet precies, ze worden geschat tussen de 1500 en 2000 jaar oud.

Daarna namen we dezelfde weg terug, 2,5 uur wandelen alleen maar bergop! We waren blij toen we eindelijk terug bij de hoofdweg aankwamen. Daar namen we een oude incaweg (deze keer alleen maar naar beneden, oef!) richting Chaunaca waar we de nacht zouden doorbrengen. Dit was nog eens 2 uur wandelen langs prachtige landschappen. Tevreden maar uitgeput kwamen we aan in het kleine dorpje.

Lorenza had ons gewaarschuwd dat onze slaapplaats basic zou zijn… en dat was ze ook! We kwamen aan bij een boerengezin en Lorenza leidde ons via het aardappelveld naar onze slaapplaats. Deze was toch net iets meer basic dan verwacht. Onze matrassen bestonden jute zakken gevuld met stro en daarnaast lagen rollen prikkeldraad en bovendien stonk het er verschikkelijk. En het toilet… daar zullen we maar over zwijgen, bah!

We werden er wel vriendelijk ontvangen en hebben samen met de inwoners een pintje gedronken, wat coca blaadjes gekauwd en daarna nog wat spaghetti gekookt. Toen we wouden gaan slapen werden, we geconfronteerd met onze huisgenoot, een reusachtige spin! Na een achtervolging met onze schoen konden we dan eindelijk gaan slapen.

 

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan om naar Maragua te wandelen. Het was een echte kennismaking met het leven op het platteland in Bolivia. Het was een pittige wandeling van 3 uur die vooral steeg maar, het uitzicht was prachtig. Onderweg kwamen we kinderen tegen die achter snoepjes vroegen, hier waren we niet op voorzien en onze koekjes waren dan ook veelste snel op waardoor we andere kinderen moesten teleurstellen.  Eenmaal aangekomen in Maragua konden we ons opfrissen bij een waterval. Net op dat moment kwam een groep schoolkinderen voorbij. Gelukkig had Lorenza nog koekjes bij en ze stonden al snel allemaal rond haar te duwen en te trekken. Toen we daarna naar beneden klommen richting de waterval bleven ze heel geïnsteresseerd kijken hoe we ons in de waterval wasten. Na een paar uurtjes luieren in de zon waagden we ons terug naar boven. Een serieuze klim die ons behoorlijk wat moeite kostte. De meisjes die naar ons aan het kijken waren moesten verschikkelijk lachen met onze onhandigheid.

We kregen nog een typisch Boliviaanse lunch (gekookte aardappels in de schil met gekookte eieren) aangeboden in het ziekenhuis van het dorp, waar een familielid van Lorenza woonde en daarna wandelden we verder naar Niñu Mayu. Het eerste deel van onze wandeling was een pittige klim, maar we kregen gelukkig wat hulp van Fransico en zijn ezel die onze bagage droeg. Zo’n 3 uur later kwamen we moe en stijf in het dorpje aan. Onze slaapplaats zag er toch al beter uit dan de vorige. Eerst gingen we nog kijken naar dinosaurus-afdrukken, de ene al wat beter zichtbaar dan de andere, maar toch vrij indrukwekkend. ‘s Avonds kregen we nog maar eens een typische Boliviaanse maaltijd van het platteland. Tarwesoep en gekookte aardappels in de schil met gekookte eieren. En we kregen zelfs een echte matras om op te slapen!

 

‘s Ochtends kregen we nog een typisch ontbijt: tarwesoep en gebakke tarwe (echt wel lekker!) en ontmoetten we opnieuw Fransico met zijn ezel die om naar school te gaan dezelfde richting uit moest als wij, waardoor we weer konden profiteren van de voordelen van een ezel. De wandeling richting Potolo viel heel goed mee, weer een wandeling van zo’n 3 uur maar deze keer voornamelijk bergaf. Het laatste deel van de wandeling moesten we wel in lichte looppas afleggen, omdat we anders onze vrachtwagen die naar Sucre ging niet zouden halen. Eenmaal aangekomen bleek de vrachtwagen te vroeg vertrokken te zijn, maar gelukkig kwam er een uur later nog een andere langs. Toen het begon te regenen werden we door een local thuis ontvangen met een tas thee en een bord witte mais.

De terugreis met de vrachtwagen verliep minder vlot, want na een uurtje begon het te gieten. De vrachtwagenchauffeur gaf ons een groot blauw zeil om onder te schuilen. We zaten allemaal dicht bij elkaar en hielden het zeil boven onze hoofden vast. Maar al na een paar minuten werd de laadbak van de vrachtwagen kleddernat en werd het erg moeilijk om droog te blijven. Ook werd het heel warm onder het zeil waardoor we het erg benauwd kregen en ik kreeg ook nog last van reisziekte. Heel gezellig dus! We waren dan ook blij toen we 2 uur later eindelijk toekwamen in Sucre.

Eenmaal terug aangekomen bij ons hostel (waar we onze grote rugzakken hadden achter gelaten) hebben we ons nog een beetje opgefrist, iets gegeten en zijn daarna met de bus naar Santa Cruz vertrokken.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer