Iguazu - San Ignacio - The road to Cordoba

De dag van onze aankomst hebben we enkel wat boodschappen gedaan, ons buikje goed rond gegeten en dan snel ons bed in, MOE!

Na een stevig ontbijt de bus op richting de watervallen van Puerto Iguazu, langs de Argentijnse kant.
Eerst even aanschuiven om de inkom te betalen, dan vloeken omdat wij 3x zoveel moesten betalen in vergelijking met de Argentijnen zelf en daarna sukkelen omdat er geen wisselgeld was (-> je hoort het al, een goed begin van de dag!).
Om de grote horde toeristen te vermijden, hebben we het eerste stukje van het park te voet bezocht in plaats van met een treintje. Je wandelt dan door de jungle, alleen spijtig dat het over een mooi aangelegd paadje was... het geeft niet meteen dat 'ik verken het oerwoud' gevoel. We kwamen al direct een paar grappige beestjes tegen, een kruising tussen een miereneter en een wasbeer. Je zag dat de beestjes gewend waren aan mensen, want ze huppelden vrolijk rond en kwamen zelfs kijken of we geen lekkere hapjes bijhebben. Meteen het fototoestel bovengehaald om een hele hoop foto's te nemen in allerlei poses (zie ook foto's).
De watervallen kon je op verschillende manieren bezoeken; een laag parcour (onder aan de watervallen), een hoog parcour (boven de watervallen) en dan nog een ritje naar de 'Duivelskloof' waar je de grootste watervallen kan bewonderen. Op weg naar die verschillende wandelingen konden we op de achtergrond al het gedonder van het water horen. We waren dan ook blij toen we eindelijk het water te zien kregen. Wij begonnen met het lage gedeelte, die ons langs een heleboel verschillende watervallen leidde en langs een aantal panoramapunten.

Bij ??n van de grotere watervallen kon je via een soort brugje tot vlak naast de waterval wandelen, een superleuke maar ook supernatte ervaring. Kleddernat gingen we dan op weg naar het hoge gedeelte, vanwaar je een uitstekend zicht had over het hele park. Je zou denken dat zoveel water nogal saai wordt na een uurtje, maar het tegendeel is waar: het blijft indrukwekkend, of je er nu onder, boven of in staat.

Een hondertal foto's later was het tijd om het treintje te nemen naar 'The Devil's Throat' waar het water 92m lager met donderend geraas de rivier in stort. De grootste waterval van het park en ??n van de grootste ter wereld. En mamma, om op je vraag te antwoorden: nog 100x indrukwekkender dan de Niagarawatervallen. Ook hier werd je kleddernat omdat het water in enorme nevelwolken honderden meters hoog opspat. En als de wind dan nog een beetje meezit krijg je een echte douche. Ook onze camera genoot van het water en besloot na een tijdje om er even mee op te houden, zwaar onder de indruk van al dat natuurgeweld (en misschien ook van de enorme hoeveelheden water die het ding te slikken kreeg). Gelukkig werkte het apparaatje na een tiental minuutjes weer perfect (dus geen reden voor een hartstilstand mamma).
Naast water zagen we natuurlijk ook heel wat vogels, nog meer miereneter/wasbeer beesten (coani of zoiets) en natuurlijk veel prachtige bomen, planten en bloemen. Na een picknick op een bankje (niet in het water) werd het tijd om terug naar ons hostel te gaan. Het weer besloot op dat moment om van slecht naar goed om te slaan, ideaal om in de bus te zitten dus (spijtig voor de fotootjes).

?s Avonds lekker gekookt (Sangita) en daarna gesocialized met Mexicanen, Ieren, Canadezen en een Hollandse (neen, dit is niet het begin van een mop).

De volgende dag (stralend weer, hoera!) zijn we in een krakkemikkig busje naar Brazili? gereden om daar een vogelreservaat te bezoeken. Op het eerste zicht leek het ??n grote rip-off (50 Pesos of 10 euro!!) maar achteraf gezien zeer de moeite waard. Elke mogelijke (en vaak ook bedreigde) exotische vogel kon je er bewonderen (niet alleen in kooien maar soms ook in enorme voli?res, waarbij die beestjes je letterlijk om de oren vlogen). Doe daar nog wat schildpadden, kaaimannen, slangen en vlinders bij en je hebt een park om U tegen te zeggen (of misschien is PIEP wel meer op zijn plaats). Vooral de kolibries brachten Filip in extase. Dan nog snel op de foto met een papegaai en dan snel naar de bus.

De rest van de namiddag hebben we in het zonnetje, met een goeie pint in de hand, aan het zembad gechilled. Zalig, de mooiste dag tot nu toe (26 graden in de winter, eat this Belgium). ?s Avonds konden we in ons hostel van een 'all you can eat' bufet genieten (en dat we veel gegeten hebben!!!). En weer tijd voor socializing met Australi?rs, Polen en (je raadt het al) weer Nederlanders. Aangezien ze ons een glaasje wijn aanboden, mochten wij natuurlijk niet achterblijven en hebben we ze meteen teruggetrakteerd.

De volgende dag zijn we vroeg opgestaan, zodat we op tijd de bus naar San Ignacio konden nemen om daar de jezu?etenmissie te bezoeken. Na een uurtje of vier kwamen we in dit kleine dorpje aan. We twijfelden nog even of we hier ook de nacht nog zouden doorbrengen of dat we zouden kiezen voor de korte pijn en meteen na ons bezoek richting Cordoba zouden vertrekken. Uiteindelijk kozen we ervoor om niet hier te slapen. Het dorpje zelf was heel toeristisch, maar heel arm. Veel mensen die op straat leefden (gezinnen met kindjes) met als enige bron van inkomsten de goodwill van de toeristen. Zij die er het beste voorstonden hadden een klein kraampje waar ze indianen-souvenirs verkochten. De ruines van de missies waren ook indrukwekkend, zeker als je het verhaal achter deze missies kent (de onderdrukking van de indianen, zogezegd om ze te cultiveren en te bekeren).

Dan terug de bus op, kleine tussenstop in Posadas voor een kleine hap en dan met de nachtbus naar Cordoba. De reis begon al slecht, want Sangita werd na tien minuutjes al wagenzien en heeft moeten overgeven (we vermoeten dat het stukje niet zo lekkere groententaart in Posadas er zeker iets mee te maken heeft). Daarna was het gelukkig voorbij en konden we nog een filmpje kijken, terwijl Filip profiteerde van de luxe op de bus; whiskey, bier en champagne... gratis!! Dan slapen om dan de volgende dag tegen de middag aan te komen in Cordoba. Eerst hotelletje zoeken en dan geinformeerd voor Spaanse lessen. Sangita gaat morgen vanaf 9u naar de les, vier uur lang! Als dat maar meevalt, mompelt ze hier naast mij. Maar ze vond het hoog tijd om haar kennis Spaans op te krikken. Zelf ga ik ook twee uurtjes mij verdiepen in het Spaans van Zuid-Amerika (want ik snap er de ballen van ;p). Sangita zegt dat dat niet waar is, of ja, dat ik toch een beetje overdrijf... maar dat doe ik graag.


Ook willen we iedereen bedanken die blijft reageren op onze fotootjes en verhalen... we zijn blij om te horen (of ja, lezen) dat het gezegde =uit het oog, uit het hart= niet van toepassing is. En zo horen we ook nog nieuwtjes vanuit Belgie.

Groetjes en knuffels
Filip en Sangita

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer