Laatste dag in Cordoba - Puerto Madryn (snorkelen)

Ons plan om goed uitgerust aan de zware trektocht door het 'Parque Nacional Quebrada del Condorito' werd zwaar geboycot door een 'kleine barbeque' georganiseerd door de uitbaters van ons hostel. Lawaai (of beter gezegd, luide dronkemanspraat) tot 7u 's ochtends en als kers op de taart een oorverdovend gesnurk van een kamergenoot die ladderzat in zijn bed was gekropen. Resultaat: weinig slaap voor mij en Sangita, kokhalsgeluiden bij de kamergenoot in kwestie.

Voor ons vertrek rond 8u nog gauw even de was afgeven aan de balie, die bemand werd door nog een andere zatlap die nog niet was gaan slapen. Achteraf gezien niet zo'n goed idee (daarover straks meer). Dan gauw naar de busterminal om richting het park te vertrekken.
Na twee uur bus (en een half uur pech) werden we in the middle of nowhere gedropt met een vage armzwaai richting de overkant van de straat waar het park begon. Na 2km stappen kwamen we eindelijk aan bij de ECHTE ingang van het park, waar we wat informatie kregen over de verschillende wandelingen/uitkijkpunten. Positief punt: geen inkom (een uitzondering tijdens onze reis tot nu toe).
Nog gauw naar het toilet, aangezien we al dachten dat er geen andere toiletten meer zouden zijn (wat ook nog waar bleek te zijn, maar ja, het is dan ook een natuurreservaat). DE attractie bij uitstek in dit park zijn de condors, reusachtige roofvogels (spanwijdte 3m!) die in de valleien rondcirkelen. Aantal gespotte condors na 7 uur wandelen: NUL!! Wel prachtige landschappen, rotsformaties en tal van andere (ook wel vrij grote) roofvogels die boven onze hoofden cirkelden (de ene al wat verder weg dan de andere). We hebben wel enorm van het park genoten (lekker afzien tijdens het stappen, veel bergop... en gelukkig ook bergaf) en heel wat mooie foto's kunnen nemen (zie album). Een picknick met adembenemend uitzicht mocht dan ook niet ontbreken. Who cares about condors anyway...
De laatste loodjes (in dit geval kilometers) wogen natuurlijk weer het zwaarst en op het einde kropen we echt richting bushalte. Sangita haar achillespees had het ondertussen al begeven dus droeg ik haar in mijn gespierde armen de laatste meters naar de bus (of ja, zoiets :p).
Gelukkig mochten we nog een uur wachten op de bus, tijd genoeg om uit te rusten en te bevriezen van de kou (2000m hoogte, bezweet, wind,... de perfecte combinatie voor een driedubbele longontsteking). Bij thuiskomst wouden we onze was ophalen aan de balie, maar deze bleek op mysterieuze wijze verdwenen te zijn. Drie telefoontjes en heel wat spaans gebrabbel later kwam onze was toch nog boven water, helaas niet gewassen. De zattekloot in kwestie was vergeten ze mee te geven aan de was-dude. LEUK!

's Avonds een pizzaatje gaan eten (dat was lang geleden...not), wat ook niet vlekkeloos verliep. We bestelden een pizza rucola (vegetarisch op de kaart) en kregen een pizza met rucola maar ook met 12 lappen hesp erop. Dus pizza teruggegeven, direct een nieuwe pizza gekregen, gelukkig maar met 1 lap hesp. We hebben dan besloten dat stuk apart te leggen en de rest op te eten, gelukkig wel heel lekker (en we hebben zelfs nog fooi gegeven.... voornamelijk omdat het verplicht is). Interessant weetje: hier bestel je geen kleine, medium of grote pizza voor 1 persoon, maar je bestelt de pizza met 4,8 of 12 porties. De grote van de pizza hangt dan af van het aantal stukken en wordt dan op 1 grote plank geserveerd. En vergis je niet, 8 porties is echt al groot genoeg voor 2.

De volgende dag (na een nacht zonder gesnurk, geluidsoverlast e.d.) nog gauw wat proviand gekocht, want het was weer tijd voor een laaaange busrit naar Puerto Madryn: vertrek om 11u ´s ochtends, aankomst de volgende ochtend om 6.30. Na 3 films (de ene na de andere) en veel koekjes later (beiden om de tijd te passeren) kregen we nog eten geserveerd op de bus (jawel, op lange trajecten krijg je vliegtuigeten geserveerd, mjam!). Na nog een filmpje (ondertussen waren onze pupillen al kleine tv-schermpjes geworden) probeerden we ook nog wat te slapen.
Bij aankomst in het donker op zoek naar een hostel en uiteindelijk terechtgekomen in El Retorno, gerund door een heel sympathiek echtpaar. We kregen meteen ontbijt aangeboden met daarbij ook nog eens de uitleg over alle mogelijke excursies die we hier konden doen.
Die dag hebben we het rustig aangedaan: beetje geslapen, gelezen en boodschappen gedaan, waaronder een sjaal en muts voor als we naar het koude Ushuaia gaan.
Nu een klein woordje van Sangita. Filip is naar een opticien gegaan, heeft daar zijn grote angst overwonnen en voor het eerst in zijn leven lenzen geprobeerd. Ik ben super fier op hem! Dit omdat we de volgende dag gingen snorkelen en duiken.

Vandaag was het dan tijd voor onze eerste excursie, aangeboden door de fantastische Sangita, die mij dit als verjaardags-, kerst- en nieuwjaarscadeau gegeven heeft (bij deze nog eens DANKJEWEL). We zijn namelijk gaan snorkelen met zeeleeuwen en duikinitiatie, echt een fantastische ervaring. 's Ochtends vroeg opstaan, Filip eerst zijn lenzen in gedaan (wat heel vlot ging, proficiat! :) ) ontbijten, naar de duikclub om onze wetsuits (duikerspakken) aan te doen en dan met zen allen de motorboot in richting zeeleeuwenkolonie. Na vijf minuten kwamen we onverwachts een school zwart-witte dolfijnen tegen, supermooi en een unieke ervaring. Normaal zijn deze beestjes pas te bewonderen in januari-februari. Daarbij kwam nog dat ze (volgens onze instructeur) veel te dicht bij de kust zwommen. Desorientatie als gevolg van de opwarming van de aarde? We vrezen van wel...
Maar kom, een goed begin van deze excursie. Een half uurtje later kwamen we dan aan bij de zeeleeuwen die tot onze grote verbazing klinken zoals schapen (echt waar, gene zever). We zaten nog maar enkele minuten in het water en we werden al bedolven onder de zeeleeuwen. Deze dieren gebruiken hun neus (snuit?) om objecten te onderzoeken en wij waren in dit geval de objecten of beter gezegd, speelgoed! Ze zwommen onder, naast, tegen en boven ons, waarbij ze voortdurend spelenderwijs in onze duikpakken beten. Moeilijk te beschrijven hoe dat voelt, ze kwamen vanzelf met zen allen naar ons toe, super gewoon.
Na een half uurtje 'spelen' was het tijd om terug naar de boot te zwemmen, met een hele horde zeeleeuwen die ons achtervolgden. Snel de boot in en dan op weg naar de duikinitiatie.
Ik (Filip) ging als eerste met de nodige duikaccessoires (gewichtengordel, zuurstoftank,...) het water in. Via een touw en met de hulp van de instructeur daalden we af tot bij een scheepswrak om daar rond te zwemmen. Fantastisch!! Daarna was het de beurt aan Sangita. Helaas na twee keer proberen moest ze het duiken opgeven, want ze kon de druk op een van haar oren niet wegkrijgen (poppen van de oren). Door de pijn moest ze direct terug naar het wateroppervlak komen, heel spijtig... -knuffel-
Daarna terug naar het strand... een fantastische ervaring rijker.

's Middags hebben we ons beperkt tot het eten met zicht op de walvissen die je hier vanaf het strand kan bewonderen. Daarna onze bustickets gekocht voor de reis naar Ushuaia (bijna 30 uur bus, aaaahhhh) en nog wat kleine boodschappen gedaan (valt het jullie op hoeveel boodschappen we hier eigenlijk doen?? we koken graag ons eigen potje en het is een leuke manier om de stad te ontdekken).
Vanavond dus lekker koken en morgen het schiereiland ontdekken (Peninsula Valdez) met onder andere walvissen, pinguins, orka's (misschien), zeehonden en -leeuwen... kortom het belooft een fantastische dag te worden!

groetjes en knuffels,
Filip en Sangita

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer