Peninsula Valdez - the road to Ushuaia

Om kwart voor zeven werden we wakker door het irritante gepiep van onze ultracoole reiswekker, leuk! Daarna even naar buiten piepen (wie heeft er een weerbericht nodig, het klopt toch nooit): het beloofde alweer een prachtige dag te worden. Eigenlijk hebben we in Puerto Madryn alleen maar zon gezien, zo een winter willen we ook in Belgie! Ok, het is eigenlijk al het begin van de lente, maar dat is slechts een detail! En als er ook nog een paar walvissen zouden kunnen rondzwemmen in de noordzee, dan hoor je mij (voor de verandering) niet meer klagen :p
Om half acht kwam het busje voor de excursie ons ophalen. Met ons ontbijt nog in de hand (en deels ook in de mond) stapten we in, vol spanning over al het moois dat we vandaag zouden te zien krijgen. Na nog een paar stops om andere toeristen op te pikken, gingen we dan eindelijk op weg. Eerste stop: een strand vanwaar je de walvissen al kon bewonderen. Niet zo speciaal, omdat we ze ook al vanaf het strand vlakbij ons hostel hadden gezien. Wel de moeite waard om te vermelden: de batterijen van onze camera hadden het begeven (goeie timing), maar gelukkig stond er een klein kraampje waar we er konden kopen. Het lot was ons dus goed gezind!

Dan terug het busje in richting Puerto Pyramides om daar walvissen te gaan spotten vanop een boot. Onderweg nog even stoppen om het plaatselijke fauna- en floramuseum te bezoeken (met indrukwekkend skelet van een walvis) en om ons toegangsticketje voor het schiereiland te kopen. Aangekomen kregen we allemaal een reddingsvest en gingen we op weg naar de boot. We werden als sardientjes allemaal op 1 boot gezet, we denken in totaal een man (en vrouw) of 50!! Ons enthousiasme begon al een beetje te zakken. Na ongeveer 5 minuten op de boot en 5 foto's later begaven de 'verse' batterijen het al. Misschien was het lot ons toch niet zo goed gezind, dankuwel fake-batterijen-verkoper! Gelukkig was er ook een fotograaf op de boot en konden we na de boottocht de fotos op CD-ROM bestellen, natuurlijk niet gratis (of wat had je gedacht). Maar we wouden ECHT fotos van deze trip en dan kijk je niet op een peso meer of minder.
De boottocht zelf begon nogal flauwtjes, we zagen wel hier en daar een walvis zwemmen (op een kilometer afstand ofzo) en we vreesden dat we opnieuw zwaar in't zak waren gezet. Maar tien minuten later moesten we onze mening herzien en zwommen die lieve, kleine beestjes vlak naast de boot, fantastisch en indrukwekkend! Er komt geen einde aan die walvissen als je ze voorbij ziet zwemmen. De tocht zelf duurde ongeveer 1,5 uur en was veel te snel voorbij. Helemaal op het einde werden we nog getrakteerd op een prachtig spektakel: een mamma-walvis die met haar babytje communiceerde door met haar staartvin op het water te slaan, WAUW!

Nog nagenietend van deze ongelooflijke ervaring besloten we om vlakbij het strand te picknicken. Dan terug de bus op richting de sea elephants (zeekoe? zee-olifant? we zijn er nog altijd niet uit). We stapten uit aan een baai waar we deze dieren in hun natuurlijke habitat van dichtbij konden bewonderen. We hadden geluk want er waren net een aantal babytjes geboren en we zagen het alfamannetje omringd door zijn harem op het strand liggen. En meer dan liggen en af en toe wat steentjes over zichzelf gooien doen die beesten niet. Ze blijven daar gewoon twee maanden liggen... maar hoe zou je zelf zijn als je twee maanden niet kan eten? Ze komen er enkel om te paren, te bevallen om dan vervolgens terug te keren naar de plaats waar ze vandaan komen. Dan gaan ze zich weer maanden lang volproppen met inktvis om dan weer terug te keren naar deze baai enzovoort! We zagen wel 1 snoeperd rondzwemmen die stiekem het strand probeerde op te kruipen om een vrouwtje af te pakken van een megadik mannetje met zes vrouwtjes om zich heen, maar zonder succes (ocharme). Een boze blik van dit alfa-mannetje was voldoende om hem terug weg te jagen, recht het water in.

Dan weer de bus op om 5km verder een pinguin-kolonie te gaan bewonderen. Het waren spijtig genoeg kleine pinguins, niet diegene die je bijvoorbeeld op antarctica ziet. Maar bon, het blijven schattige beestjes en als je ze op 1m afstand kunt bekijken terwijl ze van het zonnetje aan het genieten zijn dan kan je niet anders doen dan ´ohh` en ´ahh` roepen en 100 fotos nemen. We zagen uitsluitend mannetjes-pinguins, die daar volop bezig waren met het maken van een nest voor als de vrouwtjes-pinguins toekomen (ongeveer in oktober). We waren dus nog net iets te vroeg voor de baby-pinguins maar toch was het meer dan de moeite waard.
Daarna begonnen we aan de lange weg terug naar Puerto Madryn. Onderweg zagen we nog allerlei wilde dieren, typisch voor deze streek: guanaco´s (een soort lama´s), struisvogelachtige beesten, mara´s (kruising tussen een kangoeroe en een haas, hilarisch, zeker als ze heen en weer huppelen) en ook veel schapen (niet zo bijzonder, maar het waren er VEEL en bovendien was het de periode van de lammetjes, ohhhh).

Terug thuisgekomen hebben we nog wat boodschappen gedaan en daarna gekookt. Sangita heeft zelf empandas gemaakt met pompoen, noten en kaas, lekker!! (overschotjes zijn handig) Zelf heb ik wat rijst gekookt met een geimproviseerd sausje erbij. Veel te veel eten dus! Maar zo hadden we wel nog een paar empanadas over voor de volgende dag (busreis).

De volgende dag was het dan tijd voor de lange (heel lange) busreis naar Ushuaia. Het eerste deel van de reis ging heel vlot. We vertrokken om 13h30 en kwamen de volgende ochtend om 6h30 aan in Rio Gallegos waar we twee uur later de bus naar Ushuaia moesten nemen. Dit gedeelte van de reis was al een stuk minder aangenaam. De bus zelf was semi-cama (weinig beenruimte), slechte verwarming (met een raar meloengeurtje erin) en superluide spaanse comedy-shows op de radio waar niemand om moest lachten. Toen ik (Filip) dan aan de buschauffeur ging vragen (tot twee keer toe) om het geluid wat zachter te zetten (1 van de boxen stond namelijk pal boven onze zitjes), werd ik doodleuk uitgekafferd.
Dan waren er nog de grensovergangen, 4 in totaal: Argentinie uit, Chili in (deze twee samen duurden 2 uur), Chili uit en Argentinie weer in. (gelukkig maar 1 uur wachttijd).
Dan nog 3 uur bus over niet-geasfalteerde wegen erbij en uiteindelijk 2 uur te laat in Ushuaia (om 21h30) aangekomen, waar het bovendien ook nog eens aan het sneeuwen was. Je hoort het al: fantastische busreis!
Dan nog op zoek gegaan naar een slaapplaats en uiteindelijk (na 1,5 uur) terechtgekomen in Torre del Sur. Dit hostel hadden we eigenlijk als eerste bezocht, maar we wouden toch nog graag wat prijzen vergelijken.

Onze avonturen in Ushuaia zelf zullen we in een nieuwe blog vertellen.

groetjes en kus,
Filip en Sangita

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer