Putre - Salar de Surire - Parque Nacional Lauca

's Morgens werden we normaal om half 10 opgehaald voor onze 3 daagse excursie, maar wonder boven wonder was onze gids een kwartier te vroeg (in Chili en Argentinië komen ze normaal altijd te laat). Met een boterham in de hand en met volle mond gooiden we onze rugzakken in de koffer van de jeep en vertrokken we richting de markt van Arica.
Hier zouden we onze inkopen voor de volgende 3 dagen doen.
Het was een ontzettend grote overdekte markt waar je echt alles kunt vinden, een enorme rijkdom aan verschillende soorten fruit, groenten, noten, olijven, thee, bloemen, enzo... die door de lokale bevolking verkocht werd. Al snel merkten we hoe goedkoop het hier wel niet was. Wij deden onze boodschappen in de supermarkten en betaalden er tot 10x zoveel voor! Pijnlijke vaststelling. Zowel families als kleine handelaars duwden er enorme volgeladen (winkel)karren voort. We kochten er wat fruit, advocado's (die worden hier heel veel gegeten), water en cocabladeren (noodzakelijk om de grote hoogtes goed te overleven en nee dit heeft geen hallucinerend effect).
Op de markt besefte ik dat de sluitel van ons hostel nog in mijn broekzak had, oeps! Na een korte stop langs de hostel gingen we dan richting een museum in San Miguel gewijd aan de indianencultuur in de omgeving. Daar zagen we de oudste mummies van zuid-amerika en allerlei spullen die door de verschillende indianenstammen werd gebruikt. We kwamen er veel te weten over hun leefgewoontes, gebruiken en cultuur. Heel erg interessant.
Na een kort bezoek aan een kerkje uit de 16de eeuw was het tijd om te gaan eten. Tot onze grote verrassing kwamen we terecht bij een Hare Krishna tempel. Eerst zijn we een kijkje gaan nemen. Het waren erg mooie trulli's, een leuk speeltuintje, terras buiten en natuurlijk een tempel. Ik vond het onzettend leuk dat we daar onverwacht terecht kwamen en voelde me er al direct thuis. Het blijft toch een stukje van mezelf waarmee ik ben opgegroeid.
Onze gids brengt al zijn vegetarische gasten naar dit plekje, lucky us.
Het eten was lekker en we hebben nog wat gepraat met een bewoonster van de gemeenschap.
Daarna gingen we op weg naar Putre. Onderweg stopten we eerst bij een prachtig uitkijkpunt, een mooi woestijnlandschap met bergen. Vele foto's later gingen we dan terug op weg.
De weg kronkelde langs nog meer adembenemende landschappen omhoog. Het voordeel van een persoonlijke gids/chaufeur is dat hij stopt wanneer je het vraagt, wat nog meer mooie foto's opleverde. Onderweg leerde hij ons hoe we cocabladeren moesten kauwen (eigenlijk zuigen) om hoogteziekte tegen te gaan. Een vreemde ervaring.
Ook stopten we nog bij een zeldzame cactus die enkel op grote hoogte groeit (3mm per jaar).
Rond 7uur 's avonds kwamen we dan aan in Putre op 3500 meter hoogte. Een beetje licht in het hoofd (door de hoogte, niet door de cocabladeren!) werden we naar onze kamer gebracht met het uitdrukkelijk bevel om te rusten. Een uurtje later zijn we nog lekker gaan eten in een erg mooi restaurantje en dan op tijd ons bedje in.

De volgende dag om 8 uur werden we door onze gids al geroepen voor het ontbijt (terwijl de dag voordien half 9 was gezegd). Na een luxe ontbijt met veel fruit gingen we op weg naar de Salar de Surire.
Eenmaal op de altiplano aangekomen (+-4200 meter!), zagen we meteen 2 prachtige vulkanen. Deze zouden we de volgende dag bezoeken. Toch zijn we al even gestopt voor een fotootje.
Daarna gingen we verder richting de actieve vulkaan Guallatire, waar voortdurend rook uit komt. Ook ontzettend mooi! (de meest gezegde zin door mij voor de rest van de dag was: "Het is hier zoooo mooi!")
Onderweg naar de zoutvlakte zagen we veel vicuñas (reserva nacional de vicuñas), lamas en alpacas. Na een paar uur rijden zagen we plots een witte vlakte voor ons: de Salar de Surire.
Naarmate dat we dichterbij kwamen, raakten we steeds meer onder de indruk van het prachtige landschap en zagen we de eerste flamingo's. Terwijl onze gids het middageten voorbereidde, mochten wij een wandelingetje maken rond een klein meer in deze zoutvlakte. Daar zagen we heel veel flamingo's die toen we dichter bij kwamen weg vlogen wat voor prachtige foto's zorgde. Daarna was het tijd voor de lunch op een speciale locatie... namelijk bij de carabineros van Surire (plaatselijke politie) waar onze gids persoonlijk mee bevriend was. Weer een luxe lunch met omelet, rijst, advocado's, tomaatjes,...
We werden er heel vriendelijk ontvangen en achteraf mochten we met hun op de foto.
Daarna reden we volledig rond de zoutvlakte om er al de dieren en prachtige landschappen te bewonderen. Ook een kleine autopanne onderweg kon de pret niet bederven.
Het is onmogelijk om te beschrijven hoe mooi het wel niet was, daarom verwijzen we jullie door naar de foto's. We waren ontzettend onder de indruk en voor mij was het het mooiste dat ik tot nu toe heb gezien. Echt prachtig!!
Als afsluiter mochten we een duikje nemen in een heet water bron, dat wel erg naar zwavel rook. Jammer genoeg hadden ze ons niet verteld dat we een zwembroek mee moesten nemen. Filip ging er dan maar met zijn boxershort in en ik nam genoegen met pootje baden.
Nog een positief punt bij deze dag was dat we geen enkele andere toerist zijn tegengekomen.
Dan werd het hoog tijd om terug te keren naar Putre. Ik had toch wat last van de hoogte, had wat hoofpijn en was ontzettend moe. Ik ben na het innemen van een asperine in bed gekropen en Filip is samen met de gids nog een hapje gaan eten.

De laatste dag van onze excursie zijn we, na een alweer fantastisch ontbijt, naar het Parque Nacional Lauca gegaan. De vulkanen die we de dag voordien enkel van op afstand hadden gezien zouden we nu van dichtbij kunnen bewonderen.

Onderweg stopten we voor een kleine trekking door de 'wetlands' waar we weer veel Vicuñas en een aantal oude grotten zagen. Nadat Filip zich uitleefde als holbewoner gingen we verder naar Parinacota. Het laatste stukje tot aan dat dorpje legden we te voet af, tussen de lamas, alpacas en watervogels. Ongelooflijk hoe rustig het hier kan zijn.

In Parinacota dronken we nog een speciale coca thee (met chachacoma tegen de hoofdpijn) en bezochten we nog het plaatselijk kerkje.

Daarna gingen we verder richting de Payachata vulkanen. De meest indrukwekkende was de Parinacota-vulkaan met een perfecte kegelvorm en een beetje sneeuw op de top. Aan de voet van deze vulkaan lag het Lago Chungara, 1 van de hoogste meren ter wereld (4500 meter!) In de verte konden we ook de Sajama-vulkaan zien, die in Bolivia ligt. We keerden om waar de fille met vrachtwagens voor de grens met Bolivia begon.

Via Putre keerden we dan terug richting Arica. Onderweg stopten we nog bij wat geogliefen (helaas niet zo indrukwekkend als die in de omgeving van Iquique, het was zo ver weg dat het niet eens een fotootje waard was).

We namen afscheid van onze gids aan het busstation waar een paar uur later onze nachtbus naar San Pedro de Atacama vertrok.

Groetjes

Kus

Sangita en Filip

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer