Rondreis: Zuid-Lipez en de Salar van Uyuni!

Na een lekker ontbijt vertrok onze jeep om 9uur. Eerst en vooral kennis maken met de mensen in onze jeep: de chauffeur en gids Rafael, de kokkin Modesta en 3 Ieren: Adam, Andy en Paul. We reden in een rivierbedding met prachtige rotsformaties en langs mooie bergen richting een ruïne. Het was een mijnwekersdorp die men had verlaten toen de mijn niets meer te bieden had. Daar heeft Modesta een lekkere lunch voor ons gemaakt. Daarna gingen we verder langs nog meer prachtige berglandschappen, hele kleine dorpjes en vele lama's. In de late namiddag kwamen we aan in ons hostel. Eerst alle spullen uit de auto en daarna was het tijd voor voetbal! Niet zo eenvoudig op meer dan 4000 meter. Ik (Sangita) heb niet mee gedaan (ik ben echt onzettend slecht in voetballen) maar ik zag wel dat de jongens het de eerste 5 minuten lastig hadden. De ijle lucht gaf een brandend gevoel in hun longen. Maar al bij al een leuke match, waarbij de teams bestonden uit mensen van onze jeep, van de andere jeep en de plaatselijke bevolking van het dorpje. Daarna was het etenstijd. Eerst een heerlijke soep (het begon al serieus koud te worden dus dat heeft ontzettend goed gesmaakt) en daarna een lekkere maaltijd met onder andere zelfgemaakte groentenburgers voor de vegetariërs. Daarna direct ons bed in want de volgende dag moesten we er heel vroeg uit.

Om 4uur ging de wekker al, pijnlijk! Na het ontbijt al de spulletjes terug in en op de jeep en dan waren we klaar om te vertrekken. Eerst hebben we de ruïnes El Pueblo Fantasmo bezocht. De zon begon steeds meer op te komen en de temperatuur steeg ook langzaam terwijl we deze door deze indrukwekkende ruïnes liepen. De ruïnes waren van een Inca stam die de duivel aanbad (voor meer rijdom) en mensenoffers deed. Het zou er tot op de dag van vandaag nog steeds spoken... Maar de enige bewoners die we daar hebben gezien waren viscayas (kruising tussen een konijn en een eekhoorn).
Onze volgende stop was de lagune celeste op 4800 meter. De eerste lagune van de vele die nog zouden volgen. Maar eerst werden we geboycot door een platte band. Onze chauffeur had daar duidelijk al veel ervaring mee want na hooguit 10 minuten zat de nieuwe band er al op en waren we weer onderweg. We zagen nog een heleboel andere prachtige lagunes, onder andere: lagune Hedionda Sur en  Kollpa lagune. Vervolgens reden we langs een kleine zoutvlakte (salar De Chalviri) naar de aguas calientes, een lagune met een kleine warm water-bron waar we in mochten zwemmen. De lagune was ontzettend prachtig en het water was heerlijk. Het enigste minpunt was dat we hier voor het eerst met de vele jeeps geconfronteerd werden die dezelfde tour deden, waardoor er veel mensen in het zwembadje waren. Na het zwemmen hebben we lekker geluncht en zijn we naar de laguna Blanca en de laguna Verde gegaan. Beiden waren prachtig maar de laguna Verde was toch de meest speciale, elke ochtend van rechts naar links verandert ze in een fel groene kleur. Aan deze lagune grenst een vulkaan van zo'n 6800 meter. In deze vulkaan heeft men koralen terug gevonden. De zee heeft nooit zo hoog gestaan, zelfs niet duizenden jaren geleden. Men denkt dat de Inca's er voor hebben gezorgd dat deze koralen in de vulkaan terecht zijn
gekomen.
Daarna zijn we nog naar de Dali woestijn gegaan, een woestijn met vreemde rotsblokken. Deze rotsblokken zijn vele duizenden jaren geleden gevormd door magma uit een vulkaan.Na de woestijn nog even onze kokkin Modesta terug ophalen en dan gingen we naar de geysers op 5000 meter hoogte. Eenmaal daar aangekomen drong de sterke geur van rotte eieren (zwavel) in onze neus. Het stonk er verschikkelijk. De geysers bestonden uit een dikke grijze of bruine vloeistof die door de kokende temperatuur omhoog borrelde. Indrukwekkend en heel anders dan de Tatio Geysers die we in Chili hebben gezien. Na 20 minuten was het echt tijd om te vertrekken want de stank werd onhoudbaar.
Daarna reden we langs nog vele mooie berglandschappen naar ons hostel. Eerst alles uitladen en dan was het tijd om de lagune Colorado nog te bezoeken. Weer een prachtige lagune, diep rood/oranje van kleur met heel veel flamingo's. Helemaal uitgeput van deze lange dag kwamen we terug aan in ons hostel. We hebben er weer lekker gegeten (Viva Modesta!) en na het eten zijn we buiten naar de sterren gaan kijken. Zooooo veeel sterren, ongeloofelijk! Minstens 10x meer dan je er in België kunt zien. Er is dan ook geen lichtvervuiling in een klein dorpje hoog in de bergen. Daarna kropen we volledig uitgeput ons bed in. Het was een lange maar prachtige dag. We hebben zoveel prachtige dingen gezien, bijna te veel om in ons op te kunnen nemen.

De volgende dag mochten we uitslapen, namelijk 6:30! Ach toch al beter dan 4u! Maar voor mij was het toch een zware ochtend, ik ben opgestaan met een verschikkelijke hoofdpijn en ik voelde me niet zo goed (hoogteziekte!). Een uur later vertrokken we naar Arbol de Piedra (stenen boom) Een rotsblok gevormd door magma en die door de vele jaren van erosie en wind de vorm van een boom heeft gekregen. Deze stond tussen een heleboel andere rotsblokken. Daarna zijn we nog 5 lagunes gepasseerd (laguna Ramaditas, -Honda, -Charcota, - Hedionda en -Cañapa). Laguna Hedionda was de grootste en ook de lagune met de meeste flamigo's, vele duizenden! Indrukwekkend. Filip, Adam, Andy en Paul gingen er op zoek naar flamingopluimen maar zonder veel succes. Mijn hoogteziekte was ondertussen erger geworden en ik heb zelfs moeten overgeven. We passeerden we nog vele vulkanen (al dan niet actief). Voor de lunch zijn we gestopt bij een heleboel magma rotsblokken, ook deze waren erg mooi. Ikzelf was nog niet in staat om te eten. Na de lunch zijn we door een kleine zoutvlakte gereden (Salar de Chiguana) richting San Juan. In San Juan hebben we nog een Necropolis bezocht. Hier lagen oude mummies begraven in rotsen van koraal, ook was er een klein museum van kleren en werktuigen van Aymara indianen. We kregen er ook een interessante uitleg van de plaatselijke gids. Ze vertelde over de Aymara indianen die weggejaagd of uitgebuit werden door de Inca's, die later op hun beurt verdreven werden door de Spanjaarden. Over Panchamama (Quechua voor moeder natuur die men hier vereert) en over de verschillende planten die hier al eeuwen lang geteeld worden. En zelfs over de politiek in Bolivia. Op de weg naar ons hostel (gemaakt uit zoutblokken) maakten we nog een stop in een kiosk waar we quinoa-bier en chips kochten om er een gezellige avond van te maken.
Eenmaal aangekomen in ons hostel was het eerst tijd voor een langverwachte douche (in de vorige hostels waren er geen douches, want ze waren nogal primitief). De stank van zwavel zat nog in onze haren en dat konden we eindelijk met veel shampoo wegwassen. Mijn hoogteziekte was ondertussen voorbij en dus kon ik ook genieten van een lekker quinoa-biertje en heerlijke lasagne, jamie! Buiten was er ondertussen een zware zandstorm opgestoken.

De laatste dag was de dag van de Salar de Uyuni. Het opstaan verliep die ochtend niet zo vlot. We moesten om 4:30 opstaan maar er was geen electriciteit en geen water, dat waren ze de avond voordien vergeten te vertellen. Daardoor hadden we geen zaklamp bij de hand en moesten we ons behelpen met een kleine, opwindbare zaklampje zonder batterijen. Absoluuuut niet handig. Zeker nooit kopen!
Je moet lang draaien voor maar 2 minuten licht. Ook was ons flessenwater bijna op en hadden we maar net genoeg om allemaal onze tanden te poetsen. Met een kwartier vertraging konden we dan toch vertrokken. We waren laat voor de zonsopgang, maar probeer maar eens een valiezen in te pakken in het donker! Toen we stopten voor de eerste foto's van de zoutvlakte was de zonsopgang grotendeels voorbij. Daarbij hoorden we van onze gids dat de zoutvlakte niet mooi was vandaag. Door de storm van gisteren was deze wat grijzig van kleur (door het zand) terwijl hij anders stralend wit is. Toch hebben we een paar mooie foto's kunnen nemen en zijn dan doorgereden naar Isla de Pescado, een heuveltje midden in de zoutvlakte bedekt met vele oude cactussen. We hebben er eerst wat rondgewandeld (je had er een mooi uitzicht over de zoutvlakte) en er daarna ontbeten. Na het ontbijt hebben we (Filip, ik was suporter: "GOOOOOOOOOOOAAAAL" ) weer gevoetbald, deze keer met nog meer mensen. Verschillende
jeeps van verschillende reisagentschappen waren gelijktijdig op deze plaats. Daarna was het tijd voor crazy-pictures (perspectief foto's) in de zoutvlakte. Dit heeft voor een paar zeer geslaagde exemplaren gezorgd, zie foto's! De fun was wel snel voorbij toen we daarna langs de zoutontginners reden. Deze mensen moeten handmatig met een schop het zout eerst op stappeltjes leggen en later dit zout in een vrachtwagen doen. De combinatie van de zon en het zout maakt dit tot een echte slavenarbeid. Het maakt hun huid volledig kapot en ze hebben enkel een sjaal en zonnebril om hun gezicht te beschermen. Alsof dit allemaal nog niet erg genoeg is, staat er vlak naast deze werkplaats van de zoutontginners een groot super luxueus hotel.
We zijn gestopt in het dorpje dat aan de zoutvlakte grenst, de zoutvlakte of het toerisme is voor deze mensen de belangrijkste bron van inkomsten. Ze verkochten er namelijk kleurrijke artisanale mutsen, sjaals, tassen,... noem maar op. Daar hebben we nog gegeten en onze gids en kokkin goede punten gegeven. We kregen namelijk een evaluatiepapier over de 4 daagse. We waren heel blij met onze gids (alleen spijtig dat hij geen engels sprak), je kon hem alles vragen en we kregen dus ook veel informatie. Onze kokkin was ook super, niet alleen maakte ze lekker eten, ook hield ze veel van humor en lachte ze de hele dag.
Na het eten was het tijd om naar Uyuni te gaan waar onze 4 daagse eindigde. Onderweg voelde ik me niet goed, maar ik dacht toen nog dat het door de vermoeidheid kwam. Toen we aankwamen in Uyuni was daar een zandstorm aan het woeden. Onze gids was nog zo vriendelijk om ons voor het hostel af te zetten (uiteindelijk is het toch nog een andere geworden, want bij deze moesten we nog 3 uur wachten voor de check-in). Eenmaal in ons kamertje ging ik direct op bed liggen en daar ben ik ook niet meer uit gekomen.
Al snel bleek ik niet enkel moe te zijn maar ook hoge koorts te hebben (39,4!) De nacht die daar op volgde was verschikkelijk, 5 keer opstaan door diarree en bijna flauwgevallen.
Dit was het begin van een week buikgriep. Hier kunnen we kort over zijn. Ik lag de hele dag in bed terwijl Filip zijn dagen vulde met naar de markt te gaan, voor mij te zorgen, lezen, internet en pizza eten In Uyuni valt niets te beleven dus dat was nogal saai voor Filip. We zijn nog een keer van hostel veranderd. In dit hostel was er een keuken die we mochten gebruiken en onze kamer had een eigen badkamer en tv, wat het ziek zijn iets comfortabeler maakte. We waren blij toen ik eindelijk genezen was en we weer verder konden reizen.

Nu zijn we in Potosi. Filip is net terug van een bezoekje van de mijnen. Daar wil ik nu eerst alles over weten en meer daarover in onze volgende blog

Kus en groetjes

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer