Salto - thermen ... and the road to Iguazu

We dachten dat het een leuk idee zou zijn om op onze laatste avond in Colonia een lekkere kaas-fondue te gaan eten. Dat was buiten de kaas-fondue-tradities van de Uruguayanen (of misschien van dit restaurant in kwestie) gerekend. Wat kregen we voorgeschoteld? Natuurlijk een pot gesmolten kaas (nuja, gesmolten is een groot woord) en zoetzure groenten uit een potje (en de combinatie met kaasfondue is ronduit verschrikkelijk). Zelfs ik (filip) als alleseter moest een lichte kotsneiging onderdrukken. Gelukkig was er ook nog wat goed geroosterd brood (soms zelfs heel goed geroosterd) om de honger wat te stillen, die al snel over was na enkele heerlijk olijven (nietwaar Sangita) en een bruine massa (blijkbaar champignonnen). Snel betaald en terug naar het hotel, om 4.45 opstaan is geen lachertje.

´s Ochtends gauw wat kleren aangetrokken, ingepakt en hop naar de busterminal, op naar Salto! Wij keken al reikhalzend uit naar een luxebus die ons rechtstreeks naar Salto zou brengen. Helaas was de realiteit een beetje anders: een doodnormale bus die overal stopte, zelfs daar waar eigenlijk geen plaats was om te stoppen. Schoolkinderen, gezinnen, werklui,... iedereen kon blijkbaar vrij instappen. We vonden het al bizar dat de rit van 450km meer dan 8uur zou duren... Afin, lichtjes geënerveerd kwamen we dan toch op onze bestemming aan. We hadden aan de chauffeur gevraagd om ons meteen in Dayman af te zetten, dat is waar het ´thermencomplex´ zich bevond. Eenmaal uitgestopt stonden we eigenlijk gewoon ergens langs de grote weg, volgens onze gids zou er hier ergens een HI-hostel moeten zijn, de vraag was alleen WAAR?? We hebben dus maar een hulplijn ingeschakeld en de lokale bevolking gevraagd of zij soms wisten waar ´hostel Canela´ was. Na veel vijven, zessen, hand- en voetgebaren vonden we dan toch hostel Canela, een klein bungalowcomplex op 1km van de thermen.

De prijs voor een overnachting was een beetje meer dan we in ons budget hadden voorzien (nuja, €12 pp - niet zo duur voor een bungalow) maar de luxe had ons al snel overtuigd. Of we misschien met VISA konden betalen? Qué? Visa? No, solo in effectivo... dat hebben we al vaker gehoord! Blijkbaar is VISA, in tegenstelling tot wat de reclame beweert, helemaal niet zo´n praktisch betaalmiddel. Gelukkig mochten we onze rugzakken laten staan en konden we vlakbij de bus naar het centrum nemen. Daar aangekomen hebben we de hele stad afgezocht naar een (functionerende) bankautomaat, boodschappen gedaan, een bus geboekt naar Iguazu en dan terug richting hostel. Daar aangekomen heeft Sangita een lekker potje gekookt (rijst, linzen in bouillon met paprika, aubergines en tomaat. Lekkerrrrr! Daarna een filmpje gekeken (jawel, tv in de bungalow) en dan snel het bed in en 12uur geslapen!

De volgende dag was het dan tijd om de thermen te gaan verkennen. Voor het luttele bedrag van €5 mochten we van alle faciliteiten gebruik maken (massages niet inbegrepen). Het begrip ´thermen´ is niet te verwarren met thermen zoals wij ze in Europa kennen. De infrastructuur is iets meer basic en ook qua hygiëne mag je niet op details gaan letten. Maar al bij al waren er toch een 7-tal zwembaden, bubbelbaden, hete dompelbadjes,... kortrom, meer dan genoeg vertier voor een paar uurtjes. Alleen waren de bubbelbaden meer bad dan bubbel (2 bubbelstralen voor een heel zwembad!!)... maar wel lekker relax en de ideale voorbereiding op wat ons ´s avonds nog te wachten stond: 14uur bus!

Na een uurtje of vier weken, zijn we teruggekeerd naar hostel Canela. Daar mochten we, ondanks het feit dat we eigenlijk al uitgecheckt hadden, in het zonnetje aan het zwembad wachten op de bus naar het centrum. Nog een beetje kletsen met één van de eigenaren in mijn beste Spaans (lastig!!)... echt een gezellige dag! Daarna tegen 18h naar Salto vertrokken, zodat we zeker op tijd zouden zijn voor onze bus. Ter plaatse hebben we in het winkelcentrum aan de terminal nog wat proviand gekocht en in een lokaal restootje een hele hoop voer verorberd (pizzaatje, quiche, frieten en fruitsap... kortom: gezond!!). En dat voor omgerekend €6, belachelijk eigenlijk!

Dan was het tijd voor de eerste etappe van onze busreis: de rit van Salto naar Concordia (net over de grens in Argentinië). Die verliep eigenlijk heel vlot, op een klein grensincident na. Blijkbaar hadden we, toen we de eerste keer de grens tussen Argentinië en Uruguay hadden overgestoken, een wit papier moeten krijgen als bewijs dat we het land binnen waren gekomen. Wij hebben echter nooit zo´n papiertje gekregen, dus we proberen dat ook zo uit te leggen aan de douanier van dienst. Hij beweerde echter dat we het wel moesten verloren hebben en dat we de volgende keer voorzichtiger moesten zijn. Om geen oorlog te veroorzaken hebben we dan maar braaf ja geknikt en geïnformeerd voor welke landen we zo´n briefje moeten hebben (een verwittigd koppel is er vier waard).

Dan volgde het spannende moment: volgens de mevrouw van het reisagentschap moesten we, om de bus naar Iguazu te kunnen nemen, met een taxi naar het kruispunt van Routa 14 y Routa 15 gaan, om dan daar over te stappen. Wij dus vol goede moed naar de uitgang van de terminal gestapt, op zoek naar een taxi. We waren nog niet buiten of we werden al besprongen door een wel zeer gedienstige taxichauffeur die ons maar al te graag naar onze bestemming wou brengen. De reisagentschapsdame had ons verteld dat de rit ons waarschijnlijk 15-20 pesos zou kosten. We gooiden onze bagage in de koffer en vroegen aan de chauffeur hoeveel de rit ons zou kosten: 35 pesos! Dat was dus het dubbele, dus nog wat proberen afdingen, maar de taxichauffeur zei dat hij ons niet voor minder dan 30 pesos tot daar kon brengen. Bovendien was de taxi al aan het rijden en om al rijdend uit de taxi te springen, leek ons een beetje overdreven. De rit leek wel eindeloos en even dachten we dat dit het moment was waarvoor iedereen ons gewaarschuwd had: hij zou ons naar één of andere afgelegen plek brengen en daar onze bagage stelen. Uiteindelijk stopte de taxi ergens lans één of andere drukke autosnelweg, de Autopista del Mercosur (of zoiets). Blijkbaar waren we dus wel degelijk op de plaats zoals uitgelegd door het reisagentschap en we vroegen ons af hoe daar in godsnaam ooit een bus kon stoppen.

Uiteindelijk bleek de taxichauffeur een heel vriendelijke man, die ons in de taxi heeft laten wachten, zodat we niet buiten in de kou moesten staan. We hebben heel wat afgebabbeld over onze reis, de Zuid-Amerikaanse mentaliteit, het leven,.... best wel gezellig! Vlakbij was ook een soort hut waar de gendarmeria op wacht stond om eventuele verdachte transporten te onderscheppen, dat stelde ons ook wel een beetje gerust. Onze bus zou tegen 22.30 ter plaatse zijn dus de taxichauffeur heeft ons nog begeleid tot aan het hutje van de gendarmeria. Hij heeft zelfs nog uitgelegd waarom we daar waren en wist ons toen te vertellen dat de gendarmeria de bus zou tegenhouden zodat we konden stoppen. Wij waren nog altijd behoorlijk sceptisch: het was pikdonker, daar was helemaal niets! (geen terminal, geen huisjes,... enkel dat hutje.. ohja en een oude hond) En de tijd tikte weg..

22.30 ... 22.45 ... 23.00 ... en wij stonden maar uit te kijken of we toch geen lichtjes van een bus zagen naderen... maar het enige wat er voorbijraasde waren camions, camions en nog eens camions. Eindelijk, om 23.15 kwam de bus dan toch nog aan, stopte mooi langs de weg en liet ons instappen (ondertussen hadden we ook al even gesocialized met de gendarmen en die wisten ons te vertellen dat dit de normaalste zaak ter wereld was).

Koud, moe maar wel opgelucht zaten we eindelijk op de bus richting Iguazu. Ons eerste ECHTE STERKE VERHAAl!! Maar al te veel moet zoiets ook niet gebeuren. De busreis zelf verliep vlot (op een kapotte airconditioning na waar vooral Sangita veel last van heeft gehad... warm, koud, warm, koud,... verschrikkelijk.... ik lag te slapen als een os).

Rond 11.45 waren we dan eindelijk aan ons Hostel (de buschauffeur was zo vriendelijk ons vlak voor de deur af te zitten). Inchecken verliep vlot, behalve dan het betalen. VISA? Qué? No, solo in effectivo. Gelukkig mochten we wel al onze bagage op de kamer zetten. Daarna snel de bus op naar het centrum, geld afhalen, boodschappen doen en dan terug naar ons hostel. Wel mooie infrastructuur hier en goedkoop als je nagaat welke services je hier allemaal aangeboden krijgt, We hebben dan ook besloten om hier een paar dagen te blijven om uit te rusten en alle tijd te nemen om de watervallen te bezoeken (zowel in Argentinië als in Brazilië) -> is het jullie al opgevallen dat we hier een wel een deelteken kunnen gebruiken? HOERA!!

Morgen beginnen we aan de verkenning van de watervallen.


Groetjes,

Filip en Sangita.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer