Santa Cruz - Samaipata (condor troubles!)

De busreis naar Santa Cruz zal in ons geheugen gegrifd staan als de meest onaangename lange-afstandsrit van onze reis (tot nu toe :p). Het begon al in de busterminal van Sucre. We wouden onze busrit ofwel bij Bolivar, ofwel bij Copacabana boeken. Aangezien de bus van Copacabana al volzet was, besloten we om snel naar het kantoortje van Bolivar te gaan om daar een plaatsje te reserveren. Achteraf bleek echter dat we bij een andere maatschappij hadden geboekt, eentje die niet in onze gids stond… en we kwamen er al snel achter waarom: een oude, gammele bus zonder slaap-zetels (semi-cama dus) moest ons veilig en wel tot in Santa Cruz brengen. Er waren geen voorzieningen op de bus (tv, wc, …) en ook de weg zelf was hobbelig en stoffig, waardoor we nauwelijks konden slapen. Onderweg moesten we dan ook nog eens aan de buschauffeur vragen om toch tenminste één keer te stoppen, zodat Sangita naar de wc kon gaan (blijkbaar moeten Bolivianen niet vaak naar de wc :p).

Rond half acht de volgende ochtend kwamen we aan in het zwoele Santa Cruz. Een taxi bracht ons naar hostal Bolivar, vlakbij de centrale plaza. Een leuk, proper hotelletje met een mooie binnenplaats en de ventilator op de kamer was zeker geen overbodige luxe. Na een broodnodige douche brachten we eerst onze kleren naar de lavanderia. Daarna gingen we op zoek naar een reisagentschap die ons naar het Nationaal Park van Amborro kon brengen. Tijdens onze zoektocht kregen we ook al een eerste indruk van Santa Cruz en die was niet bepaald positief: weinig bezienswaardigheden, veel gesloten winkels (en dus ook reisagentschappen) en zwoel, onaangenaam weer. Het enige reisagentschap dat toch open was, kon ons niet overtuigen en was bovendien veel te duur. Na een korte zoektocht op het internet besloten we om de volgende dag door te reizen naar Samaipata, een klein dorpje in de buurt van het Nationaal Park van Amborro. Daar hadden we veel meer keuze voor leuke excursies en wandelingen.

We wouden Santa Cruz toch nog een kans geven en gingen op verkenning door de stad. Al gauw bleek dat ook alle musea gesloten waren en zelfs het stadspark was volledig afgezet voor werken, leuk! Daarna probeerden we nog op zoek te gaan naar extra kledij voor een rondreis door het Nationaal Park (t-shirts met lange mouwen,…) maar tevergeefs… Zelfs ons avondmaal werd geboycot, want de twee vegetarisch restaurantjes in Santa Cruz waren alle twee ‘s avonds gesloten. GA NOOIT NAAR SANTA CRUZ OP ZATERDAG!! (of ga gewoon niet :p) Uiteindelijk hebben we wel nog lekker gegeten in een ‘crêperie’ en zijn daarna vroeg naar bed gegaan. Een dag en een stad om snel te vergeten.

 

De volgende ochtend gingen we met onze rugzakken op weg richting taxi-standplaats voor de rit naar Samaipata. Samen met een Engels koppel (die een rondreis van 8 maanden maken, de gelukzakken!) deelden we een taxi en kwamen 3uur later aan in het mooie, rustige Samaipata. Op aanraden van Rebecca en Marc boekten we een kamer in La Posada del Sol. Een voltreffer, want de kamers waren proper, er was Internet, dvd’s en blijkbaar was het ontbijt er legendarisch! Enige minpuntje: de muggen! Maar ja, in zon’n tropische omgeving hadden we niets anders verwacht J. De eigenaars van het hostel boden zelfs aan om contact op te nemen met een lokale gids om de verschillende trekking-mogelijkheden in de omgeving te bespreken. Een uurtje later zaten we met Rufo (de gids) aan tafel. Hij raadde ons een 2-daagse condor-trekking aan en daarna een wandeling van 1 dag door het Nationaal Park van Amborro. Aangezien wij al een paar keer vruchteloos op ‘condor-jacht’ waren geweest en zowel de gids als Trent (de eigenaar van het hostel) beweerden dat dit de ideale plaats was om condors van dichtbij te kunnen spotten, besloten we op zijn voorstel in te gaan. Het grote voordeel was dat we de volgende ochtend al konden vertrekken.

Die avond maakten we eerst en vooral onze rugzakken klaar voor de twee-daagse condortrekking en gingen daarna op zoek naar een leuk restaurantje om iets te eten. We kwamen terecht in een klein en gezellig eetcafeetje aan de plaza. Helaas was de bediening ondermaats en na lang wachten had ik een falafel-burger i.p.v. een vegetarische hamburger gekregen (gelukkig alletwee vegetarisch :p). Sangita moest nog iets langer wachten, maar kreeg wel het juiste gerecht voorgeschoteld. Ach ja, het was lekker en dat is uiteindelijk het voornaamste :p.

 

De volgende ochtend moesten we om 7u klaar staan voor vertrek. Trent had ervoor gezorgd dat het ontbijt al klaarstond. Het ontbijt had heel wat lekkers in petto, alleen spijtig dat je voor al die extraatjes moest bijbetalen! Het basisontbijt (inbegrepen in de prijs) was wel lekker, maar simpel. We bestelden nog pannekoeken en een schaal vers fruit en toegegeven, het was echt lekker! De zon scheen, geen wolkje aan de lucht… het ideale weer voor condors volgens gids, joepie!

Daarna gingen we per jeep op weg naar het gebied waar we naar condors op zoek zouden gaan. Na een rit van drie uur kwamen we aan bij de voet van de berg die ons naar de ‘Mirador de los Condores’ zou brengen, een stevige klim van ongeveer 3 uur. Onderweg konden we genieten van prachtige, groene berglandschappen (als ons zweet tenminste het zicht niet vertroebelde :p)… echt een mooie klim, waarbij we onderweg zelfs al een aantal condors (welliswaar vanuit de verte) te zien kregen. We zagen het al helemaal zitten! Maar aangekomen bij onze kampeerplaats (in het midden van een bos, spannend!) begon de bewolking toe te nemen en tegen dat we, gewapend met een verrekijker, aan de Mirador de los Condores waren aangekomen, was er van het prachtige weer niets meer te merken. Wind, wolken… en uiteindelijk zelfs regen! En laat dat nu net het type weer zijn waarbij de condors het laten afweten… jawel, de vloek van de condor slaat opnieuw genadeloos toe. Ik en Sangita bleven nog even op de uitkijk terwijl onze gids (en nog een extra drager) alvast de tenten gingen opzetten en voor vuur zouden zorgen. We zagen nog één condor (in de verte) voorbij vliegen, meer niet! Na een uurtje keerden ook wij terug naar onze kampeerplaats, waarbij er kort paniek ontstond omdat we niet meer wisten in welk stuk bos we moesten zijn :p Gelukkig wees de rookpluim van ons kampvuur ons de weg en kwamen we veilig bij de tent aan. Nog even helpen om de buitentent op te zetten en ons nestje voor die nacht was klaar. Ondertussen was het ook harder beginnen regenen… en het is blijven regenen tot ‘s avonds. Gezellig, nietwaar? We waren ook niet voorzien op slecht weer (bezigheidsgewijs bedoel ik dan) en dus hebben we ons nogal zwaar verveeld. Enkel het spaghetti koken op het kampvuur (ongelooflijk lekker, echt waar!) en filosoferen met onze gids bij het kampvuur bracht nog enige afleiding. Om 21h besloten we dan maar om te gaan slapen, in de hoop dat het de volgende dag beter weer zou zijn.

Wonder boven wonder hebben zowel ik als Sangita goed geslapen die nacht (ondanks de hard ondergrond) en waren we al helemaal klaar voor een tweede poging condor-spotting. Helaas was het weer nog steeds slecht: veel wind en wolken, maar we besloten om toch ons geluk te beproeven. Resultaat na drie uur wachten: één condor van behoorlijk dichtbij en een stuk of drie condors heel ver van ons vandaan (met moeite zichtbaar door de verrekijker). Ok, toegegeven, we hebben condors gezien… maar niet zoals het ons beloofd was! Maar ja, het weer heb je helaas niet onder controle.

Daarna braken we de tenten af en begonnen aan de afdaling richting jeep, alweer een ´condor-teleurstelling’! De namiddag was uiteindelijk toch nog geslaagd toen we bij de watervallen van ‘La Pacha’ aankwamen, een schitterende 70m-hoge waterval gelegen in een kleine oase van groen en rust. Terwijl de gids en drager op zoek gingen naar een middagmaal, namen ik en Sangita een frisse duik in het meertje bij de waterval. Frisjes, maar zalig!! Iets minder zalig waren de teken die bij bosjes uit de bomen vielen en zich aan onze lijven vastklampten. We dachten dat we in de schaduw van de bomen veilig waren voor de zon, maar blijkbaar zijn er nog een heleboel andere gevaren waar we geen rekening mee hadden gehouden. Maar bon, dat mocht de pret niet bederven en het maakte toch een deel van de teleurstelling goed. Na een stevige lunch (jawel, gekookte aardappelen in de schil met gekookte eieren) keerden we met de jeep terug naar Samaipata. Onderweg reden we nog door een dorpje waar ook Ché Guevarra regelmatig vertoefde (en naar het schijnt zelfs een zoon verwekte!). Rond een uur of half zeven kwamen we aan in het hostel en gingen we nog gauw iets gaan eten in ‘La Tierra Libre’, een aanrader! Daarna gauw ons bed in om nog wat bij te slapen voor onze trekking door Parque Nacional Amborro.

 

De volgende ochtend was het weer echter niet al te best (toch tof, zo’n regenseizoen): veel wind en wolken en zelfs af en toe een spatje regen. Toen Trent ons dan ook nog eens kwam vertellen dat er morgen nog veel meer slecht weer verwacht werd en dat er zelfs gevaar bestond dat de wegen zouden afgesloten worden, besloten ik en Sangita om onze trektocht door Amborro af te lasten en diezelfde dag nog naar La Paz te vertrekken. We wouden niet het risico lopen om 2 of 3 dagen in Samaipata vast te zitten, zeker omdat de tijd zo langzaam aan toch een beetje begint te dringen. Trent was niet zo blij met de beslissing (alhoewel hij ze zelf veroorzaakt had), omdat nog één andere gast met ons mee zou gaan naar Amborro. Uiteindelijk kon ook voor die man een oplossing geregeld worden en begonnen wij aan de voorbereidingen voor ons vertrek: snel rugzakken maken, een kleine lunch en dan de taxi in richting Santa Cruz. Rond half vier waren we in de busterminal en om 16h konden we al de bus nemen richting La Paz. En eindelijk hadden we eens geluk met de bus: mooie zitplaatsen, veel ruimte en jawel… ligplaatsen!! Dat konden we wel gebruiken voor deze busrit van ongeveer 18u. Met een half uurtje vertraging gingen we dan op weg naar La Paz.

Enige minpuntje op de bus: geen verwarming, waardoor we ‘s nachts nauwelijks konden slapen! Blijkbaar hadden net iets minder geluk met deze bus dan dat we oorspronkelijk dachten J. Toen dan ook nog eens de wc op de bus defect bleek te zijn, werd het laatste uur van de rit een echte nachtmerrie voor Sangita! De enige twee mogelijkheden om te plassen waren: op een smalle strook gras tussen twee heel drukke straten (met ochtendspits!!) of…. de broek. Uiteindelijk heeft Sangita haar schaamte opzij gezet en is ze op de strook gras naar de wc gegaan, met waarschijnlijk veel aandachtige toeschouwers :p

Rond half acht kwamen we uiteindelijk aan in de busterminal van La Paz en namen daar de taxi richting centrum.

 

Meer spannende bus- en plasverhalen in onze volgende blog … en ja, we zijn nu helemaal bijgewerkt (na zes uur internetcafé… leuk, zo’n blog! :p)

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer