The road to Colombia - Cali... salsa baby!

Om 19.30 vertrok de bus vanuit Cuenca richting Tulcan. Na een lange rit van bijna 14u (waar zijn de Argentijnse cama-bussen als je ze ECHT nodig herbt) kwamen we rond 10u aan in Tulcan. Een taxi bracht ons tot aan de grenspost met Colombia. Na de nodige grens-formaliteiten bracht een brug ons tot over de grens (een beetje zoals de grensovergang tussen Argentinie en Bolivia). Daar ontmoetten we Julien en Amandine, een Frans koppel die ook net de grens hadden overgestoken. Het klikte meteen en we besloten om samen een taxi te nemen naar de terminal in Ipiales. Na heel wat onderhandelen, bussen bekijken en onderling overleg kozen we voor een bus van Bolivariano om ons naar Cali te brengen, een busrit van nog eens 9 uur. Uitgeput kwamen we rond 23h aan in Cali, de geboortestad van de salsa! Een kleine taxi bracht ons alle 4, met bagage, tot bij het hostal. We weten nog steeds niet hoe we al die rugzakken in de koffer en op de achterbank hebben gekregen, maar op een of andere manier lukte het ons toch! Aangekomen bij het hostel dronken we nog een pintje (dorst dat je van zo'n busreis krijgt) en daarna gingen we meteen gaan slapen. 

De volgende ochtend besloten Julien en Amandine om op zoek te gaan naar een hostel (echt goedkoop was ons hostel niet), maar wij besloten om het ons gemakkelijk te maken en daar te blijven, we zouden er toch maar 2 nachtjes blijven. Wij besloten om te voet tot aan Tres Cruces te wandelen, een heuvel vlak bij de stad vanwaar je een mooi uitzicht hebt over de stad. Na bijna tien keer de weg vragen, enkele gevaarlijke ontmoetingen met woeste honden en heel wat kronkelpaadjes en trappen later waren we dan eindelijk op de goede weg richting heuveltop Het was bloedheet, geen ideaal weer voor zo'n vermoeiende klim.
Onderweg passeerden we een heleboel krotten, een soort van sloppenwijk vlakbij het centrum. Vaak waren het niet meer dan 4 houten muren en een dak van golfplaat. We klommen verder tot een prikkeldraad en een kwaadaardige hond de weg versperden. Gelukkig waren we een paar meter voordien een open plek gepasseerd vanwaar je een indrukwekkend uitzicht had over de stad. Een stuk of wat foto's later begonnen we aan de afdaling. 

Eenmaal beneden besloten we om ook nog het centrum van Cali te bezoeken. Wat ons onmiddellijk opviel waren de vele bedelaars. Ook vele gebouwen waren in verval geraakt. Toch was de Plaza de Armas best wel mooi met een aantal koloniale gebouwen en ENORME palmbomen. Vlakbij was er ook nog een mooi kerkje, maar meer was er eigenlijk niet te zien.
Op de terugweg naar ons hostel liepen we door de 'Zona Rosa', de wijk met alle bars, restaurantjes en salsothecas. Ondanks het feit dat het nog maar 6u 's avonds was op een dinsdagavond was het er toch behoorlijk druk en gezellig.Spijtig dat we hier niet tijdens het weekend waren! En aangezien we toch in de salsa-stad bij uitstek waren, reserveerden we ook nog 2u salsa-les bij een dansschool die het hostel ons had aangeraden, spannend! 

Die avond kookten we ons eigen potje samen met Julien en Amandine. Sangita had voor een heerlijke guacamole gezorgd, die we ook met nog een paar andere backpackers gedeeld hebben. Met een paar flessen wijn erbij werd het een supergezellige avond (niet enkel en alleen door de wijn natuurlijk :p)!

De volgende ochtend moesten we om 10u bij de dansschool zijn voor onze salsa-lessen. Nuja, dansschool is een groot woord. Het bleek om een gewoon appartementje te gaan, met in de woonkamer 1 grote spiegel. Met een bang hartje (vooral Sangita) wachtten we op de instructies van onze salsa-lerares. Het werd uiteindelijk een mix van salsa-en merengueles, en na een vijftal minuten liep het zweet al van onze (dansende) lijven. Het was dan ook snikheet, maar ja, dat maakt deel uit van de sfeer natuurlijk :) 
Na twee uur dansen, draaien en heupwiegen hadden we toch al 2 leuke dansjes geleerd. Wie weet nemen we als we terugzijn in Belgie nog een paar extra salsa-lessen om onze skills nog te verbeteren. We hebben de dans-microbe te pakken! En zelfs Sangita, die in het begin nog beweerde dat ze heel slecht is in het leren van danspasjes zwierde als een echte primaballerina over de dansvloer (natuurlijk dankzij mijn perfecte leid-kwaliteiten).

Daarna zat onze tijd in Cali er al op en moesten we naar de terminal voor de bus richting Manizales, midden in de koffiestreek van Colombia. 

Meer hierover in onze volgende blog!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Meer informatie over Colombia

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer