Ushuaia: Glaciar Martial - boottocht - snowboard

Eindelijk hebben we nog eens de mogelijkheid/tijd om wat reisverhalen op onze blog te zetten. Ondertussen zitten we al in Bariloche, dus er wacht nog heel wat typwerk op ons (joy). In El Calafate was er maar 1 pc voor internetgebruik in ons hostel en in El Chaltén kostte het internet 3 pesos per kwartier (ongeveer 2,5€ per uur, afzetters!). Gelukkig is het hier in Bariloche gratis...

De ochtend na onze aankomst in Ushuaia was de sneeuwstorm al gaan liggen. De temperatuur is hier gevoelig lager, maar onze rugzak zit vol met warme kleren, die kunnen we nu eindelijk gebruiken (want we vroegen ons al af of we die ooit nog zouden moeten gebruiken, winter in Zuid-Amerika is absoluut niet te vergelijken met het winterweer in België... gelukkig maar!).

Ushuaia zelf moesten we niet meer echt verkennen, dankzij onze nachtelijke zoektocht naar een slaapplaats. We konden dus meteen beginnen uitkijken naar een leuke excursie. Volgens onze Trotter/Lonely Planet kon je hier ook een gletsjer bezoeken, de Glaciar Martial. Een ijsblokje in vergelijking met de Perito Morene-gletsjer, maar toch een uitstapje waard. Op 7km van het hostel konden we aan de voet van één of andere berg een zetelliftje nemen, om dan van daaruit richting gletsjer te stappen. We hebben nog even met het idee gespeeld om die 7km te voet af te leggen, maar omdat Sangita haar voet toen nog niet helemaal in orde was, hebben we ervoor gekozen om ons door een taxi aan de voet van de berg te laten afzetten (toch gemakkelijk zo´n taxi... en goedkoop!). Dan snel ons ticketje kopen voor die zetellift (30 pesos/persoon... niet zo goedkoop helaas). Boven aangekomen hadden we een prachtig uitzicht over Ushuaia, de haven en de bergen.

Daarna gingen we te voet op zoek naar die zogenaamde gletsjer. Na een half uur stappen kwamen we op een soort open plek aan met heel veel sneeuw, maar geen gletsjer. We keken nog eens op ons zeer gedetailleerd plannetje (*kuch*) om te achterhalen waar die gletsjer nu juist was. Het leek wel alsof we de gletsjer pas zouden te zien krijgen aan de andere kant van de berg. Tijdens de zomer zou dat een haalbare wandeling geweest zijn (alhoewel, het leek toch een heel stevige klim), maar nu lag er overal een dikke laag sneeuw. We besloten om het er toch op te wagen, tenslotte hadden we toch 60 pesos betaald om die gletsjer te zien (we begonnen ons al af te vragen of het niet één of andere truc was om toeristen naar die berg te lokken).

Na een uur wandelen door de sneeuw zag het er naar uit dat we nog niet eens in de buurt zouden komen van de bergtop. Sangita wou haar voet niet te veel belasten en dus besloot ik om alleen een poging te wagen om de top te halen. Na een half uur stappen (ondertussen stond de sneeuw al tot aan mijn kin) besefte ik dat het een onmogelijke opgave was. Ik was nog niet eens in de buurt van de top en werd al geconfronteerd met een ongelooflijk stijle helling. Dus ben ik terug afgedaald tot aan het punt waar Sangita op mij stond te wachten en daarna zijn we samen teruggewandeld tot aan de zetellift. Eenmaal beneden besloten we dan om opnieuw een taxi te nemen tot in het centrum, waar we dan lekker gegeten hebben in ´Tante Sara´, een populaire bar/restaurant in Ushuaia. Zeer lekker gegeten (verse groentenravioli voor mij en een vegetarische sandwich - belegd met gegrild groentjes - voor Sangita). Onze ober bleek zelfs een grote fan te zijn van Justine Henin en toen we hadden afgerekend bombardeerde hij ons meteen tot de beste gasten die hij ooit heeft  mogen bedienen (maar dat had misschien te maken met onze fooi... of onze complimentjes over het lekkere eten). Dan hebben we nog een warme chocomelk gedronken in 'La Laguna Negra' waar je ook allerlei soorten chocolaatjes en artisanale producten kon kopen. We lieten ons verleiden en aten er een groot stuk brownie en een appeltaart. We kochten er ook nog twee chocolaatjes 'El Calafate'... kortom, we hebben ons laten gaan!

Daarna (voor de verandering) boodschappen gedaan voor het avondeten en dan snel naar het hostel, want het begon terug koud te worden. Ik heb dan eerst nog wat foto's online gezet en Sangita begon alvast met het avondeten (stoofpotje van bouillon, linzen, rijst en groentjes). Daarna sloeg de vermoeidheid genadeloos toe en zijn we in bed gekropen.

De volgende dag hadden we een boottocht geboekt op het beagle kanaal met onder andere een bezoek aan 'Fare del fin del munde' (de vuurtoren aan het einde van de wereld), 'La isla de los lobos marinos' (het eiland van de zeeleeuwen) en nog een ander eiland waarvan de naam mij nu even ontglipt. Rond 14h30 moesten we aan de haven zijn voor de check-in, daarna was het tijd om aan boort te gaan van een mooie catamaran. In het begin leek het nog allemaal heel leuk en comfortabel, maar na een tijdje werd het ons duidelijk dat we de meest toeristische maatschappij hadden uitgekozen voor deze rondvaart. De gemiddelde leeftijd op de catamaran liep op tot ongeveer 70+ en bovendien zat de boot stampvol. Dat beloofde dus een gezellig tochtje te worden! We kregen wel gratis thee en koffie (na ongeveer een uur wachten), maar rondom ons stroomde de champagne rijkelijk. Ook kwam er nog een steward langs om ons te overtuigen een DVD te kopen met daarop een film en foto's van onze boottocht, een film over Ushuaia (verspreid over 4 seizoenen, WAW) en nog van dat moois, dat allemaal voor de bescheiden prijs van 110 pesos (de boottocht zelf kostte maar 100 pesos)We voelden ons niet echt op ons gemak. Met een vriendelijk 'no, muchas gracias' bedankten we voor dit zeer verleidelijk voorstel.

Gelukkig vertrok op dat moment de boot en ik en Sangita vluchtten naar buiten om op het dek te ontsnappen aan de vergrijzing. Er stond een stevige wind dus de boot danste letterlijk op de golven, zodat je het gevoel kreeg op één of andere kermisattractie te zitten, zalig (nee, dit is niet ironisch bedoeld, het was echt super!). Eerste stop: een eiland waar ooit nog één of andere stam (de sjamahnen genoemd) had geleefd. Niet bijster interessant, want meer dan een paar putten was er niet te zien, maar wel leuk om snel wat fotootjes te nemen. Ook zagen we de Calafate-plant, waarvan confituur en andere lekkernijen gemaakt worden. (het lijkt zwarte bessen en smaakt naar cassis). Daarna ging de catamaran voor anker aan een eiland met zeeleeuwen en -vogels. Weer veel leuke fotos kunnen nemen, maar niet zo spectaculair als het snorkelen :-).

Daarna was het de beurt aan de 'Faro del fin del mundo', niet zo groot als we gedacht hadden, maar wel zeer mooi gelegen in het midden van het beagle kanaal en eigenlijk ook de poort naar de Atlantische Oceaan, toch een speciaal moment. Daarna was het tijd om terug te varen naar de haven. Nog snel een maté om op te warmen en dan te voet terug naar het hostel voor het avondeten: gnocci's met pesto en boontjes. 's Avonds hebben we dan weer flink gesocialized met een koppel uit Australië en een Zwitser en veel reis- en levensverhalen uitgewisseld bij het drinken van een lekkere Quilmes.

De volgende ochtend ben ik vroeg opgestaan om een snowboard en -boots te gaan huren voor een dagje winterpret op de Cerro Castor, een groot skigebied vlakbij Ushuaia. Sangita koos ervoor om in het hostel te blijven omdat haar voet nog steeds niet helemaal in orde was (een overspannen achillespees is geen lachertje). Daarna de bus op richting skipistes. De sneeuw was (vooral in de voormiddag) van goede kwaliteit en er waren een 20-tal pistes waarop ik mij kon uitleven. Er was zelfs een snowpark met een aantal mooie jumps en rails, maar aangezien ik nog 5 maanden moet reizen heb ik geen risico's genomen en heb ik mij beperkt tot cruisen op de pistes (ik weet het, ik ben een watje!!). 's Middags dan een warme chocomelk gedronken en mijn broodjes opgegeten. In de namiddag liep de temperatuur snel op, waardoor de sneeuw nogal mashy werd. Tegen 15h30 ben ik dan terug naar het dalstation gesnowboard, omdat het toen te lastig werd om te snowboarden. Rond 16h kwam ik Julien (de Zwitser) opnieuw tegen en hebben we nog een goeie pint gedronken en gebabbeld tot 17h. Daarna terug het busje in naar het hostel. Sangita heeft die dag veel gelezen, wat op internet gesurft en veel gerust. Ook was ze al gaan informeren voor de bus naar El Calafate. 's Avonds heeft ze dan ook nog eens boodschappen gedaan en gekookt, wat een service (love you, schatje!!): witloof met kaassaus (zalig) en rijst. We hebben nog afscheid genomen van de andere hotelgasten en zijn dan ons bedje ingekropen want 's ochtends moesten we om 4 uur (aaaahhhhhhhh) opstaan voor de bus naar El Calafate.

Kortom, we hebben een fantastische tijd gehad aan het einde van de wereld... tijd om terug noordwaarts te reizen, terug naar de zon (hopelijk)! Nog maar 5000km en we zijn in Bolivië... of Peru... of Chili.... :p

Groetjes en knuffel,

Filip en Sangita

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer