Valparaiso - Viña del Mar: plezier en drama!

Rond een uur of vijf kwamen we aan in Valparaiso. Zoals altijd was onze eerste zorg: een slaapplaats vinden! Met de Lonely Planet in de hand begonnen we aan onze zoektocht naar een leuk ho(s)telletje. Eerste stop: el Rincon Marino! (letterlijk vertaald: de 'Zeehoek'). Een tof hostel met origineel interieur (volledig in functie van de zee, kitsch met een grote 'K') en goedkope 3-persoonskamer. Verleidelijk, maar aangezien wij ervaren reizigers zijn, vonden wij het nodig om nog een paar andere locaties te bezoeken om prijzen en comfort te vergelijken. Jammer genoeg bevonden alle andere hostels zich op minstens 1,5 km afstand! Bovendien ligt Valparaiso op een heuvel en stond er ons behoorlijk wat klimwerk te wachten, LEUK! (voor zij die onze reisverhalen volgen -> zie ook de zoektocht naar een slaapplaats in Ushuaia en Mendoza).
Met onze (lood)zware rugzakken begonnen we aan een zoektocht door de stad, gedreven door onze drang naar leuke en goedkope slaapplaatsen. Jammer genoeg waren alle hotelletjes die we daarna bezochten van veel mindere kwaliteit: enorme slaapzalen (14 bedden!!), hogere prijzen en niet zo proper sanitair.  En waarschijnlijk voelt u het al aankomen: het eerste hotelletje was dus ook het beste, AARGGHH!! Aangezien we al anderhalf uur aan het wandelen waren, besloten we om een taxi naar 'El Rincon Marino' te nemen en daar ook in te checken. Een goede keuze, want we kregen meteen alle essentiele informatie over de stad (sights, supermarkt, bushaltes en gevaarlijke zones) en bovendien hadden we een kamertje voor ons alleen, zalig! Ondertussen werd het al laat, dus hebben we ons een beetje opgefrist en zijn we daarna nog snel een pizzaatje gaan halen en dat bleek ook nog eens 1 van de beste pizza's te zijn die we tot nu toe gegeten hadden. Vevolgens bedje in om de volgende dag de  stad te verkennen.

De volgende ochtend kregen we een superlekker ontbijt voorgeschoteld met zelfgemaakte confituur, een vers klaargemaakte fruitsla en kaas (jawel, kaas, halleluja). Dan onze wandelschoenen (sandalen :p) aangetrokken en met een kaart in de hand begonnen aan onze verkenningstocht. Het is onmogelijk om alle plaatsjes op te noemen die we bezocht hebben, maar de hoogtepunten waren ondermeer Cerro Concepcion, een echt typische wijk in Valparaiso met gekleurde huisjes, gelegen op 1 van de heuvels waarop de stad gebouwd is. Vanop het hoogste punt van deze heuvel had je ook een prachtig zicht over de baai, het kerkhof en de andere stadsgebieden.
Een stad vol contrasten: koloniale gebouwen naast kleine krotten, grijze betonblokken naast bontgeschilderde huizen, smalle straatjes en brede lanen. Helaas een beetje te weinig groen, zelfs de indrukwekkende Plaza Sotomayor was volledig geplaveid, met maar 1 vierkante meter gras waarop dan nog eens een standbeeld stond. Na heel wat klimmen en dalen (er waren ook liften, maar die zagen er zo verroest uit dat we besloten om er een extra sportieve dag van te maken :p) kwamen we uiteindelijk aan bij de haven om daar een boottochtje te boeken om zo Valparaiso vanuit een ander perspectief te bekijken (minder vermoeiend bovendien!). We slaagden erin om af te dingen op de prijs, maar achteraf gezien waren we toch een beetje in't zak gezet (aangezien de boottocht maar een 20-tal minuten duurde ipv een dik half uur). Maar bon, we hadden de boot voor onszelf en genoten van het prachtige weer, de haven met enorme containerschepen en het zicht op de stad.

Kortom, ondanks het gebrek aan groen en de ietwat vervallen indruk die Valparaiso ons gaf, hebben we toch van deze stad genoten. Vervolgens was het tijd om, u raadt het al, boodschappen te doen om 's avonds ons potje te kunnen koken. Tijdens het koken maakten we kennis met een Nederlands (Marieke, die tijdens haar reis al vier keer beroofd is!!) en Oliver, een Engelsman die letterlijk met een karabijn door Argentinie en Chili reist en leeft van wat de natuur te bieden heeft (op jacht gaan, eetbare planten zoeken, indrukwekkend!). Hij reisde nu samen met Marieke rond (in afwachting van de komst van haar vriend) omdat zij toch wat schrik had gekregen en niet meer veel zin had om verder te reizen.

De volgende dag wouden we dolgraag Viña del Mar bezoeken, gelegen op een klein half uurtje van Valparaiso. Dankzij de goede aanwijzingen van de hoteleigenaar vonden we zonder problemen een busje die ons naar dit vakantie-oord bracht. Daar aangekomen bezochten we eerst een groot park (vroeger eigendom van een rijke familie) met een heleboel verschillende bomen en planten. Vlakbij was ook een amfitheater opgericht waar tijdens de zomer allerlei concerten plaatsvonden (waaronder een internationaal songfestival, jawel, dat bestaat ook hier!!). Een korte maar stevige klim bracht ons naar de top van een heuvel met een mooi uitzicht op de stad en dit amfitheater.
Daarna begonnen we aan een wandeling door de stad langs alle belangrijke en leuke sights, waaronder een archeologisch musuem (gesloten vanwege gasgevaar) met een echt Rapu Nui-beeld, leuke kasteeltjes (hiervoor moesten we alweer een heuvel beklimmen) en een heleboel pelikanen. Onderweg maakten we enthousiast allerlei foto's... kortom, een leuk stadje met veel groen, top!

Maarrr zoveel goeds kon natuurlijk niet blijven duren.. rond 14h30 besloten we om een hapje te eten, we hadden namelijk gelezen dat er in Viña een leuk restaurantje te vinden was waar falafel geserveerd werd, Yummy! We installeerden ons op een terrasje en bestelden alletwee een vegetarische schotel (lekker!!) en een paar falafels (2 lekker, 2 droog). Ik maakte ook nog een paar fotootjes en besloot daarna om nog twee extra falafels te bestellen (in de hoop weer van die lekkere soort te krijgen). De camera lag op ons tafeltje bovenop de Lonely Planet. Toen ik terugkwam vertelde Sangita mij dat de camera weg was. Ik dacht eerst dat ze een grapje maakte (haha) maar het bleek echt waar te zijn.
Net toen ik binnen mijn bestelling doorgaf, was er iemand achter de rug van Sangita genaderd, had dan met bruut geweld de camera van tafel gegritst en het op een lopen gezet (waarbij ook nog eens de helft van onze tafel omvergegooid werd). Het gebeurde allemaal razendsnel en ook de andere mensen op het terras hadden helemaal niet gereageerd.In eerste instantie waren we alletwee behoorlijk onder de indruk, daarna waren we enkel nog kwaad omdat we niet voorzichtiger geweest waren. Tot dan waren we altijd heel voorzichtig met onze spullen omgesprongen (rugzakken veilig in een hoek wegzetten, fototoestel in de zak of rond de pols, geld veilig in een buiktasje) en net deze ene keer werd ons camera gestolen.

De rest van de middag hebben we dan eerst naar een nieuwe camera gezocht om daarna de wandeling die we voordien gemaakt hadden helemaal over te doen en zo opnieuw alle foto's te kunnen nemen. Gelukkig hadden we de dag voordien al onze foto's op USB-stick gezet en waren we enkel de foto's van die dag kwijt, een klein emotioneel verlies dus. In ieder geval hebben we ons lesje geleerd en nu zorgen we ervoor dat we onze spullen altijd bij ons hebben, veilig opgeborgen!! Maar toch vonden we Viña echt wel een leuk stadje met veel charme ondanks de vele hotels en flatgebouwen (de zegen van het toerisme). Daarna zijn we met een busje terug naar Valparaiso gereden en hebben we 's avonds in het hotel lekker gekookt. 's Avonds moesten we nog onze rugzakken opnieuw inpakken want de volgende ochtend moesten we om 10.30 de bus naar La Serena nemen (een ritje van uur of 7). De volgende ochtend nog 1 keer van het lekkere ontbijt genieten om dan richting terminal te stappen, tijd voor onze volgende stop!

In onze volgende blog meer over la Serena en de Valle de Elqui.

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer